۰

۰
پرسه در کوی غزل بی تو عجب دلگیر است 
دلم از رهگذرانش ، ز غروبش سیر است

امشب این کوچه زتنهائیِ من می گوید
دل بیچاره که در وسوسه ات تسخیر است

بین اوزان و قوافی شده ام زندانی 
فکرم هر ثانیه با قافیه ها درگیر است

من شبگرد غزل سوخته از خود نالم 
که دلم در قفس خاطره ها زنجیر است

من و این کوچهء بن بست،تورا کم داریم 
ترسم آن لحظه بیائی که جوانَت، پیر است

منم و عکس تو در قاب و نگاهی خسته
چشم من سوی لب بسته ی یک تصویر است

تو ثریای منی آمدنت شیرین است 
من نگویم که چرا آمده ای و دیر است

شهریارم که بسی خون جگرها خوردم
چه بگویم که قلم ناطق بی تزویر است
⭐ ️━━━━━━━⭐ ️
⭐ ️ ⭐ ️ ⭐ ️
⭐ ️━━━━━━━⭐ ️