گروهی از ما مُرده هایی ،زنده ایم مُرده هایی که نبض دارند و حتی روند نفس کشیدنشان کاملا طبیعی است

ما آدمهای از دست رفته ایم
و شاید کمتر کسی میان ما باشد که خودش را بعد از هربار از دست دادن ،به دست آورده باشد

ماآدمهایی هستیم که نداشتن ها و نبودن ها برایشان عادت شده است ،ما حتی دیگر ترس از دست دادن هم نداریم چه برسد به شوق به دست آوردن

چون میدانیم چیزی در این دنیا حق ما نیست و ما فقط میتوانیم تلاش کنیم اما خودمان هم میدانیم‌که این تلاش ها تهش حتی اگر به ناکجااآباد ختم شود ،آن ناکجاآبادها قطعا بنبست است و ما بازهم
انگار برای رسیدن به خواسته هایمان روی تردمیل زندگی دویده ایم و تنها دست آوردمان خستگی ونفس نفس زدن هایی است که عمق وجودمان منشا آن است

اما ته هم نرسیدن ها و نداشتن ها قسمت دردناکی که گاهی بغض هم باآن همراه است ،لبخند های تلخی است که روانه ی خواسته دلمان میکنیم

ما با تمام وجود میدانیم همیشه حق به دست آوردن رویاهایمان را فقط و فقط در خیال هایمان داریم

ما دسته از آدم ها گاهی حتی دیگر اجازه ی خیال پردازی راهم به خودمان نمیدیم
چون خیلی سخت است که چیزی تمام فکرت رادرآغوش گرفته باشد اما در دنیای واقعی روی آن برایت مُهر محرومیت خورده باشد


#خودم_نوشته (کپی نکنن🤫😐😑)
#سِودا

🍃¹⁵دی ماه ¹⁴⁰⁰🍃
¹⁷.²⁸