ز شراب بوسه های تو هنوز مستِ مستم

ز شراب بوسه های تو هنوز مستِ مستم

تو ببین چقدر مستم ، که سبوی مِی شکستم

چو لبان بوسه خواهت اثر ِ شراب دارد

دل اگر به مِی ببندم به خدا که پَستِ پَستم

پس از این کسی نبیند به کفم پیالۀ ی مِی

دگرم به مِی چه حاجت چو گرفته ای تو دستم

بخدا که جان مایی مرو از تنم تو ای جان

که ز بودِ توست بودم که ز هستِ توست هستم

بنگر ز فرط مستی ره خانه را ندانم

تو بیا بگیر دستم که دگر ز پا نشستم

به کف صبا میفشان سر زلف شام رنگت

که به تار تار ِ مویت همه عمر خویش بستم

مکنم تو منع زاهد پس از این ز مِی پرستی

نگهش مِی و لبش مِی چه کنم که مِی پرستم