تا که بودیم نبودیم کسی، کشت مارا غم بی هم نفسی

تا که بودیم نبودیم کسی، کشت مارا غم بی هم نفسی
حال که نیستیم همه یار شدند، خفته ایم و همه بیدار شدند
قدر آئینه بدانیم که هست، نه در آن لحظه که افتاد و شکست