بانوی من!

بانوی من!
شعر آبرویم را برده است
و واژگان رسوایت ساخته‌اند
من مردی هستم
که جز عشقم را نمی‌پوشم
و تو زنی که جز لطافتت را
پس کجا برویم دلبرم؟
و نشان عشق را چه سان برسینه بیاویزیم؟
در روزگاری که عشق را نمی‌شناسد...