یک روز که پیغمبر

یک روز که پیغمبر

در گرمی تابستان

همراه یاران رفت

در سایه ی نخلستان

دیدند کـه زنبوری

از لانه ی خود زد پـر

آهسته فرود آمد

بر دامن پیغمبر

بوسید عبایش را

دورقـدمش پر زد

برخاک کف پایش

صد بوسه ی دیگر زد

پیغمبـر از او پرسید

آهســته بگـو جانم

طعم عسلت ازچیست

هـرچند که می دانم

زنبـــور جوابش داد

چون نـام تـو می گـویـم

گل می کنـد از نامت

صـدغنـچه به کنـدویـم

تـا نـام تـو را هـر شب

چون گل به بـغـل دارم

هـر صبـح که برخیــزم

درسینــه عسل دارم

از قنـد و شکـــر بهتــر

خوشـتر ز نبـات است این

طعم عسل از من نیست

طعم صلوات است این




بفرمایید دهانتان را شیرین و خوشبو کنید...

با صلوات بر محمد و آل محمد.