۱. تنهاییِ تو، میدانِ حضورِ خدایِ نزدیک است.

۱. تنهاییِ تو، میدانِ حضورِ خدایِ نزدیک است.
۲. بریدنِ خلق، اتصالِ خالص به خدا را فعال می‌کند.
۳. هر ترکِ انسانی، تقویتِ تکیه‌گاهِ الهی است.
۴. سکوتِ اطراف، ظرفِ شنیدنِ ندایِ آرامِ خداست.
۵. دلِ تهی از مردم، مملو از خدا می‌شود.
۶. ضعفِ روابط، قدرتِ رابطهٔ الهی را آشکار می‌کند.
۷. خلوتِ ناخواسته، ساحتِ رشد و بیداری است.
۸. سقوطِ تکیه‌گاه‌های زمینی، صعودِ تکیه‌گاهِ آسمانی را می‌سازد.
۹. راه اگر از همه بسته شود، خدا درِ پنهان را می‌گشاید.
۱۰. تو تنها نیستی؛ خلقت به‌سوی تو خم شده است.