خدا لبخند غمگینی کشیده تا بناگوشم

خدا لبخند غمگینی کشیده تا بناگوشم
چراغ خانه ے عشقم که مدتهاست خاموشم

ز شادے نیست این تور سفیدے که به تن دارم
عروس حجله ےدردم , به سوگ خود کفن پوشم

شبیه خارپشتی که دلش آغوش میخواهد
سرم بر سینه ے صبر و غم دنیاست بر دوشم

تـمــام روزگار من شده تکرار ایـن قصه
که گاهی اشک می پوشم , که گاهی درد می نوشم

خلاصی نیست دریایم! از این تنگی تنگم تا
رها باشم در آغوشت , رها باشی در آغوشم