هیچ کس چون تو حریف لب خاموشم نیست

هیچ کس چون تو حریف لب خاموشم نیست
جز صدای سخن عشق تو در گوشم نیست
آه از این غربت نزدیک و از آن حسرت دور
عشق در سینه‌ی من هست و در آغوشم نیست
آن چنان مست خیال تو می‌افتم هر شب
که حواسم به تن خسته‌ی بی‌هوشم نیست
تشنه‌ام تشنه و بالای سرم کاسه‌ی آب
ماه روی تو در این آب که می‌نوشم نیست
هستی و نیستی آن قدر که جز عطری دور
هیچ در حافظه‌ی خالی تن‌پوشم نیست
تا می‌آیم سر دل وا کنم از تو... انگار
جز سرانگشت تو روی لب خاموشم نیست...!