ما عادت کردیم تنهایی هامون رو با دنیای مجازی و آدماش و ام

ما عادت کردیم تنهایی هامون رو با دنیای مجازی و آدماش و امکاناتش رفع و رجو کنیم .. میایم پست میذاریم .. حرف میزنیم .. دلداری میدیم .. دلداری میشنویم‌ .. خوشحال میشیم .. ناراحت میشیم .. دلمون میگیره ...
همه و همه تو یه فضای غیرِ واقعی .. کع در عینِ حال واقعیته !
تیکه های معروف .. عکس عای معروف .. سخنانِ بزرگ معروف !
کافیه یه روز نیای اینجا .. یه روز نباشی .. نت نداشته باشی .. یا به هر دلیلی مجبور باشی دور از اینجا باشی ..
اونموقعست که میفهمی آره ! برای بودن توی دنیای واقعی باید دلخوشی داشته باشی ..
اونموقعست که میفهمی آره ! با یه علامتِ آف تو دلِ خیلیا میمیری‌ ..
اونموقعست که میفهمی آره ! اینا کمبودایی که تو داری .. مشخصشون میکنی .. تک تک !
اونموقعست که میفهمی آره ! تنهاییت بزرگ تر از دنیای مجازیه عی هست که ساختی .. اونموقعست که میفهمی آره .. وقتی تنها باشی فکرا هم میاد سراغت .. بعدِ فکر هم خاطرات .. ! و شایدم بعدش دلتنگی ..
پَس اینجوری میشه که بعد از یه روز نبودن یه سریا حمله ور تَر میشن به این دنیای مجازیِ واقعی .. شاید نمیخوان دیگه مثلِ اونروز تکرار بشه براشون ..
یه سریا هم نه .. میچسبن به دنیای واقعیشون و فکر میکنن چیکار کنن که درست بشه .. چیکار کنن که دل بکنن از اینجا .. چیکار کنن که تنهاییشون توی دنیای واقعی اینقدر به رخشون کشیده نشه .. !
یه سریا هم هستن .. که براشون فرق نداره .. بیتفاوتِ بیتفاوتن .. چه اینجا باشن .. چه اونجا ، تنهان .. یواشکی میان .. یواشکی میرن‌ .. ولی تنهایی همچنان موندگاره براشون ...