میگویند...

میگویند...
چشمی که دائم عیب‌های دیگران رو ببینه،
اون عیب رو به ذهن منتقل میکنه
و ذهنی که دائما با عیب‌های دیگران درگیره،
آرامش نداره،
درونش متلاطم و آشفته است...

در عوض چشمی که یاد گرفته
همیشه زیبایی‌ها رو ببینه،
اول از همه خودش آرامش پیدا می کنه.
چون چشم زیبابین عیب‌های دیگران رو نمی‌بینه
و دنیای درونش دنیای قشنگی‌هاست...