ﺑﺎز اﻣﺸﺐ ای ﺳﺘﺎره ی ﺗﺎﺑﺎن ﻧﯿﺎﻣﺪی ﺑﺎز ای ﺳﭙﯿﺪه ی ﺷﺐ ﻫﺠﺮان

ﺑﺎز اﻣﺸﺐ ای ﺳﺘﺎره ی ﺗﺎﺑﺎن ﻧﯿﺎﻣﺪی ﺑﺎز ای ﺳﭙﯿﺪه ی ﺷﺐ ﻫﺠﺮان ﻧﯿﺎﻣﺪی

ﺷﻤﻌﻢ ﺷﮑﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﻨﺪد ﺑﺮوی ﺗﻮ اﻓﺴﻮس ای ﺷﮑﻮﻓﻪ ی ﺧﻨﺪان ﻧﯿﺎﻣﺪی

زﻧﺪاﻧﯽ ﺗﻮ ﺑﻮدم و ﻣﻬﺘﺎب ﻣﻦ ﭼﺮا ﺑﺎز اﻣﺸﺐ از درﯾﭽﻪ ی زﻧﺪان ﻧﯿﺎﻣﺪی

ﺑﺎ ﻣﺎ ﺳﺮ ﭼﻪ داﺷﺘﯽ ای ﺗﯿﺮه ﺷﺐ ﮐﻪ ﺑﺎز ﭼﻮن ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن ﻧﯿﺎﻣﺪی

ﻣﮕﺬار ﻗﻨﺪ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﻐﻤﺎ ﺑﺮد ﻃﻮﻃﯽ ﻣﻦ ﮐﻪ در ﺷﮑﺮﺳﺘﺎن ﻧﯿﺎﻣﺪی

ﺷﻌﺮ ﻣﻦ از زﺑﺎن ﺗﻮ ﺧﻮش ﺻﯿﺪ دل ﮐﻨﺪ اﻓﺴﻮس ای ﻏﺰال ﻏﺰﻟﺨﻮان ﻧﯿﺎﻣﺪی

ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻪ ﺧﻮان ﻋﺸﻖ ﺷﺪم ﻣﯿﺰﺑﺎن ﻣﺎه ﻧﺎﻣﻬﺮﺑﺎن ﻣﻦ ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺎن ﻧﯿﺎﻣﺪی

ﺧﻮان ﺷﮑﺮ ﺑﻪ ﺧﻮن ﺟﮕﺮ دﺳﺖ ﻣﯽ دﻫﺪ ﻣﻬﻤﺎن ﻣﻦ ﭼﺮا ﺑﻪ ﺳﺮ ﺧﻮان ﻧﯿﺎﻣﺪی

دﯾﻮان ﺣﺎﻓﻈﯽ ﺗﻮ و دﯾﻮاﻧﻪ ی ﺗﻮ ﻣﻦ اﻣﺎ ﭘﺮی ﺑﻪ دﯾﺪن دﯾﻮان ﻧﯿﺎﻣﺪی

ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﯽ ﻓﻐﺎن دل رﻫﮕﺬر ﮐﻪ دوش ای ﻣﺎه ﻗﺼﺮ ﺑﺮ ﻟﺐ اﯾﻮان ﻧﯿﺎﻣﺪی

ﮔﯿﺘﯽ ﻣﺘﺎع ﭼﻮن ﻣﻨﺶ آﯾﺪ ﮔﺮان ﺑﻪ دﺳﺖ اﻣﺎ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﻦ ارزان ﻧﯿﺎﻣﺪی

ﺻﺒﺮم ﻧﺪﯾﺪه ای ﮐﻪ ﭼﻪ زورق ﺷﮑﺴﺘﻪ ای اﺳﺖ ای ﺗﺨﺘﻪ ام ﺳﭙﺮده ﺑﻪ ﻃﻮﻓﺎن ﻧﯿﺎﻣﺪی

ﻋﯿﺶ دل ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻋﺰا ﻣﯿﮑﻨﯽ ﭼﺮا ﻋﯿﺪم ﺗﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻗﺮﺑﺎن ﻧﯿﺎﻣﺪی

در ﻃﺒﻊ ﺷﻬﺮﯾﺎر ﺧﺰان ﺷﺪ ﺑﻬﺎر ﻋﺸﻖ

. زﯾﺮا ﺗﻮ ﺧﺮﻣﻦ ﮔﻞ و رﯾﺤﺎن ﻧﯿﺎﻣﺪی