شبــــــــی از پشــت یک تنهایــــی نمــــناک و بارانــــی

شبــــــــی از پشــت یک تنهایــــی نمــــناک و بارانــــی
تـــــو را با لهــــجه ی گل های نیلــوفــــر صــــدا کـردم
تــمام شــب بـــرای با طــراوت مانـــدن بـــاغ قشــنگ آرزوهایـــــت دعــــا کـــــردم
پــــس از یـــک جســـتجوی نقـــره ای در کوچـــه های آبــــی احـــساس
تــــو را از بیــــن گل هایـــی که در تنهایــــی ام روئیـــــد
با حســـــرت جـــــدا کـــــردم
و تـــــو
در پاســــخ آبـــــی تریـــن مــوج تمنـــای دلـــم گفتـــی
دلــم حیــــران و ســــرگــردان چشمـــانـــی ســت رویــــایـــــی
و مـــــن تـــــنها بــــرای دیــــدن زیبــــایـــــی آن چـــــــشم
تـــــو را در دشتـــــی از تنهایـــــی و حـــــسرت رهـــا کـــــردم
همــیــــن بـــــود آخریــــــن حرفـــــت
و مــــن بعــــد از عبور تـــلخ و غمگیــــنت مــــردم
چشمهایــــم را بـــر روی اشــــکی از جنــــس غـــروب ساکــــت و نارنـــــجی خورشیـــــد وا کــــردم
نمـــــی دانـــــم چـــــرا رفتــــــی!
نمــــــی دانـــــم چـــــرا!
شــــــایــــد خـــــطا کـــــردم
و تــــو بــــی آنــــکه فـــکر غربـــت چشــــمان مــــن باشـــــی
نـــمی دانــــم کــــجا!، تــــا کــــی! ، بـــــرای چــــه!
ولی رفــــتی
و بعـــد از رفتنــــت
بــــاران چه معــــصومانـــه مــــی باریــــد
و بــــعد از رفتنــــت
یـــک قلـــب دریایــــی تــــرک برداشـــت
و بعــــد از رفتـــنت
رســـم نــــــوازش در غمـــــی خاکستری گــــم شـــــد...