.

.
.
مادر از بهر غم و رنج جهان زاد مرا
درس غم داد در اين مدرسه استاد مرا
 
دل من پير شد از بس كه جفا ديد و جفا
ندهد سود دگر قامت شمشاد مرا
 
آنچه مي خواست دلم چرخ جفا پيشه نداد
وآنچه بيزار از آن بود دلم ، داد مرا
 
غم مگر بيشتر از اهل جهان بود كه چرخ
ديد و سنجيد و پسنديد و فرستاد مرا
 
در دلم ريخته بس بر سر هم غم سرغم
دل مخوانيد ، خدا داده غم آباد مرا
 
زندگي يك نفسم مايه ي شادي نشده است
آه اگر مرگ نخواهد كه كند شاد مرا
 
ترسم از ضعف ، پريدن ز قفس نتوانم
گر كه صياد ، زماني كند آزاد مرا
 
آرزوي چمنم كم كمك از خاطر رفت
بس در اين كنج قفس بال و پر افتاد مرا
 
يك دل و اين همه آشوب و غم و درد عماد
كاشكي مادر ايام نميزاد مرا

عماد خراسانی

.
1