سال که به اینجا میرسد این بیقراریها که نمیدانم از کجا سر

سال که به اینجا میرسد این بیقراریها که نمیدانم از کجا سر و کله شان پیدا می شود

آوار می شوند روی این دل پر از دردم،این بغض عجیب و غریب هم که دیگر جای خود...

بغضی که فقط تو میتوانی آن را از گلویم برداری

دیروز قاب عکست را روی دیوار به آغوش کشیدم و به یاد شانه هایت سخت گریه کردم

با دلی پر از درد و غصه که هنوز داغ تو رویش سنگینی میکند آمدم

کنار سنگ قبرت... میعاد گاه همیشگی مان...

همانجا که نبودنت را فریاد میزنم

دلتنگیهایم به شکل اشک خودش را روی سنگ قبرت نشان میدهد

اما دلتنگی های سالهای نبودنت مگر تمام میشود .......