✧ᏕᎮᏗᏒᏦ✧𝟙𝟠
✧ᏕᎮᏗᏒᏦ✧𝟙𝟠
دوستت دارم بهقدر آرزوهای بزرگ
𓂃˖♪彡𝄞⨾𓍢ִ໋𓂃˖♪彡𝄞⨾𓍢ִ໋𓂃˖♪彡𝄞⨾𓍢ִ໋𓂃˖♪彡
هفته ها میگذرند و به آخر تابستان نزدیک میشویم.مهارت های زیادی را شروع کردیم و در خیلی هاشان پیشرفت کردیم.پسفردا دوره مان موقتاً تمام میشود و به خانه برمیگردیم تا طی یک هفته آینده به هاگوارتز برویم...بعضی هامان.بعد برای ادامه دوره بهمان برنامه میدهند.توی این سه روز باقی مانده برایمان آزمونی طراحی کردند.یک نفره.بدون همتیمی.بدون کمکی و بدون راه انصراف.والدینمان رضایت نامه امضا کردند که اگر بمیریم از سازمان شکایت نخواهند کرد.حالا باید خداحافظی کنیم و وارد آزمون شویم.برای آزمون یک شلوار راسته از جنس لی به رنگ یخی را با یک تیشرت آزاد سرمه ای پوشیدم.موهایم را بالای سرم سفت گوجه کرده ام و به من اعتماد کنید؛این کار برای موهای فر هم جواب میدهد.دخترها را بغل میکنم و خدافظی می کنم.مکس و لئو و تام را هم همینطور.ویل و آلیس بغلم نمیکنند.میگویند وقتی از آزمون سالم بیرون بیایم بغلم می کنند.سوروس هیچ چیز نمیگوید و صادقانه،این تودار بودنش گاهی باعث میشود دلم بخواهد روی دست بلندش کنم بکوبمش زمین تا از وسط دو شرحه بشود.دستش را میکشم و گوشه ای میبرمش"زر بزن سوروس"
"درباره چی؟"
"چرا ناراحتی؟ چرا باهام حرف نمیزنی؟ چرا بغلم نمیکنی و واسم آرزوی موفقیت کنی؟"
"نمیخوام شبیه خداحافظی باشه ری.ما بازم همدیگه رو میبینیم"
"البته که میبینیم!اصلاً درباره این نیست!"
نگاهم میکند و چیزی توی چشمهایش نامفهوم است.حسی که قبل از این در صورتش ندیده بودم.لبهایش را کمی به هم فشرده آرواره اش منقبض و خط فکش تیز و چشمهایش براق تر از همیشه و مردمک هایش گشاد شده اند.احتمالاً یا مواد زده یه به طرز وحشتناکی نگران است
"میتونی با من حرف بزنی سی"
"میدونم"
"ترسیدی؟"
"نه برای خودم"
"برای من؟"
یک لحظه نگاهم میکند"نه.یکم نگرانم"
"یکم یعنی چقدر؟چون قیافهت افتضاحه"
"من مطمئنم از پس خودت بر میای.فقط فکرم یکم پیش کلهشق بودن و احمق بودنت میمونه"
انگشتم را با حالت تهدید رو گردنش میگذارم"معذرت خواهی کن"
"اینطوری با تحکم با من حرف نزن اسمیت.من فقط یه بچهم"
میخندم و به درختی تکیه میزنم."اعتراف کن دلت برام تنگ میشه"
"نمیشه"
"میشه"
"حتی یه ذره"
"میدونم میشه!"
برمیگردد محکم میبوستم.با مشت عقب میرانمش"چته وحشی"
"تقصیر خودت بود"
"چرا اونوقت؟"
لبخند میزند.جواب نمیدهد.باید برویم.میدانم و دلم نمیخواهد بروم.این دفعه من نزدیکش میروم و میبوسمش.موهایم را نوازش میکند و وقتی از او دور میشوم انگار آرام تر است.خاطرجمع تر و مطمئن تر.
"خیلی خب حالا که خیالت راحت شده که نمیمیرم...دیگه باید بریم.دوست دارم مراقب خودت باش و نمیر"
"قول میدم"
لبخندم از وقتی که پیشش آمدم محو نشده.و فکر به این موضوع عمیقترش هم میکند دستم را جلو میآورم
"خدافظ"
با من دست میدهد"میبینمت"
دوستت دارم بهقدر آرزوهای بزرگ
𓂃˖♪彡𝄞⨾𓍢ִ໋𓂃˖♪彡𝄞⨾𓍢ִ໋𓂃˖♪彡𝄞⨾𓍢ִ໋𓂃˖♪彡
هفته ها میگذرند و به آخر تابستان نزدیک میشویم.مهارت های زیادی را شروع کردیم و در خیلی هاشان پیشرفت کردیم.پسفردا دوره مان موقتاً تمام میشود و به خانه برمیگردیم تا طی یک هفته آینده به هاگوارتز برویم...بعضی هامان.بعد برای ادامه دوره بهمان برنامه میدهند.توی این سه روز باقی مانده برایمان آزمونی طراحی کردند.یک نفره.بدون همتیمی.بدون کمکی و بدون راه انصراف.والدینمان رضایت نامه امضا کردند که اگر بمیریم از سازمان شکایت نخواهند کرد.حالا باید خداحافظی کنیم و وارد آزمون شویم.برای آزمون یک شلوار راسته از جنس لی به رنگ یخی را با یک تیشرت آزاد سرمه ای پوشیدم.موهایم را بالای سرم سفت گوجه کرده ام و به من اعتماد کنید؛این کار برای موهای فر هم جواب میدهد.دخترها را بغل میکنم و خدافظی می کنم.مکس و لئو و تام را هم همینطور.ویل و آلیس بغلم نمیکنند.میگویند وقتی از آزمون سالم بیرون بیایم بغلم می کنند.سوروس هیچ چیز نمیگوید و صادقانه،این تودار بودنش گاهی باعث میشود دلم بخواهد روی دست بلندش کنم بکوبمش زمین تا از وسط دو شرحه بشود.دستش را میکشم و گوشه ای میبرمش"زر بزن سوروس"
"درباره چی؟"
"چرا ناراحتی؟ چرا باهام حرف نمیزنی؟ چرا بغلم نمیکنی و واسم آرزوی موفقیت کنی؟"
"نمیخوام شبیه خداحافظی باشه ری.ما بازم همدیگه رو میبینیم"
"البته که میبینیم!اصلاً درباره این نیست!"
نگاهم میکند و چیزی توی چشمهایش نامفهوم است.حسی که قبل از این در صورتش ندیده بودم.لبهایش را کمی به هم فشرده آرواره اش منقبض و خط فکش تیز و چشمهایش براق تر از همیشه و مردمک هایش گشاد شده اند.احتمالاً یا مواد زده یه به طرز وحشتناکی نگران است
"میتونی با من حرف بزنی سی"
"میدونم"
"ترسیدی؟"
"نه برای خودم"
"برای من؟"
یک لحظه نگاهم میکند"نه.یکم نگرانم"
"یکم یعنی چقدر؟چون قیافهت افتضاحه"
"من مطمئنم از پس خودت بر میای.فقط فکرم یکم پیش کلهشق بودن و احمق بودنت میمونه"
انگشتم را با حالت تهدید رو گردنش میگذارم"معذرت خواهی کن"
"اینطوری با تحکم با من حرف نزن اسمیت.من فقط یه بچهم"
میخندم و به درختی تکیه میزنم."اعتراف کن دلت برام تنگ میشه"
"نمیشه"
"میشه"
"حتی یه ذره"
"میدونم میشه!"
برمیگردد محکم میبوستم.با مشت عقب میرانمش"چته وحشی"
"تقصیر خودت بود"
"چرا اونوقت؟"
لبخند میزند.جواب نمیدهد.باید برویم.میدانم و دلم نمیخواهد بروم.این دفعه من نزدیکش میروم و میبوسمش.موهایم را نوازش میکند و وقتی از او دور میشوم انگار آرام تر است.خاطرجمع تر و مطمئن تر.
"خیلی خب حالا که خیالت راحت شده که نمیمیرم...دیگه باید بریم.دوست دارم مراقب خودت باش و نمیر"
"قول میدم"
لبخندم از وقتی که پیشش آمدم محو نشده.و فکر به این موضوع عمیقترش هم میکند دستم را جلو میآورم
"خدافظ"
با من دست میدهد"میبینمت"
- ۸۳
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط