چشمِ دل آشوبِ تـو می خواهـد کـه زنــجیرم کـــــند

چشمِ دل آشوبِ تـو می خواهـد کـه زنــجیرم کـــــند
بــا عشقِ بــی پــروایِ خــود , دزدانه درگـــیرم کند
شاهانــه مــی آیـی و مـن , یکــباره ماتت مــی شوم
بـــنمای رُخ تــا آتشش , شایـــد که تـــدبیرم کنـــــــد
زانو به خاکت می نهم , ای خوش غزل آهسته تــــر
در بیشه ام جــولان مـده , آهــوی تو شــیرم کــــــند
ایمان و دل بردی و من , در دیـــنِ خود کــافر شدم
ای قــبله گــاهِ مـردمـم , تــــرسم کـه تَکــفیرم کــــند
دردی بـــه جـانم می زنـــد , آوازه ی انــدامِ تـــــــو
طُرفِه به طَرفی می نَهی , مست و زمینگیرم کــند ؟
صبری عجب دارد دلم , بر جورِ چون لـیلایِ تــــو
ترسم که آن چشمِ سیَه , در بـــــندگی پــــیرم کــــند
من ماندم و جام و قلم , دیگر چه می خواهـی زِ دل
ای وحشیِ آغوشِ تو , از زنــــــدگی ســـیرم کــــند
سر داده ام در پای ِ دل , دل مــی کَنَم از پــــا و سر
ویـن " شهـــپرِ " شهبازِ من , باشد که تقریرم کــــند