‌‌من عاقبت

‌‌من عاقبت
از اینجا خواهم رفت
پروانہ اے کہ با شب مےرفت
این فال را براے دلم دید

دیرے است
مثل ستاره ها چمدانم را
از شوق ماهیان و تنہایے خودم پر کرده ام
ولے
مہلت نمےدهند کہ مثل کبوترے
در شرم صبح پر بگشایم
با یڪ سبد ترانہ و لبخند
خود را بہ کاروان برسانم
اما...
من عاقبت از اینجا خواهم رفت
پروانہ اے کہ با شب مےرفت
این فال را براے دلم دید.