سلام ✨ ، من چند سال پیش یه داستان از انیمه هایکو (آبشار س

سلام ✨ ، من چند سال پیش یه داستان از انیمه هایکو (آبشار سرنوشت) نوشتم ، ولی فقط تا ۳ پارت ، داستانه درباره کاگی یاما و یه دختر به اسم سانائو هستش می‌خوام اون سه پارت رو بزارم ببینیم نظر شما دربارش چیه ، (خیلی خوب نشده چون اون موقع کلاس پنجم بودم) ، اسم این داستانه هست : منو می بخشی ؟
الان پارت اولش رو می‌زارم اگه دوست داشتید بخونید

*PART ONE*
نام : منو میبخشی ؟
ژانر : ورزشی ، عاشقانه ، روزمره
نام دو شخصیت اصلی : کاگی یاما ، سانائو
الهام گرفته شده از انیمه آبشار سرنوشت

قسمت اول : مسابقه شروع شد
من کایلان سانائو هستم از ژاپن ، من ۵ ساله که در کشور چین در دبیرستان کاناووجا معاون رشته ی والیبال هستم،

🔆 دوم مارس سال ۲۰۲۵
‌ -داشتم از راهروی مدرسه میگذشتم که یک دفعه مدیر باشگاه صدام کرد - سانائو زود باش آماده شو باید زود تر حرکت کنیم واگرنه برای پرواز دیر میرسیما من : باشه الان آماده میشم - رفتنم و آماده شدم
بعد از پرواز 🛬
سوهو : معاون ، حالتون خوبه ؟ من : بله خوبم مدیر : الان ماشین میرسه باید بریم من : باشه ، بچه ها سریعتر لطفا ... بله نعاون !!
رسیدیم به باشگاه 🏀
من : بچه ها ! ... بله معاون من : الان قراره تمرین کنیم و بعدش باید بریم با تیم حریف یعنی کاراسونو ملاقات کنیم ★: احتمالا خیلی ضعیفن ★: آره ، اونا سال اولین من : شاید سال اولی باشن ولی نباید دست کمشون بگیریم ★ : چشم معاون - وقت تمرین -
تیم حرف : هیناتا : اونا باید از چین باشن درسته ؟ سرگروه : آره از چین اومدن کابیشیتا : اون زنه دیگه کیه ؟
هیناتا : نمیدونم ولی خوب بازی میکنه
سرگروه : اون معاونشونه هیناتا : معاون ! واو سرگروه : سعی کنید حرکات هر کدوم روبه خاطر بسپرید چون توی مسابقه به دردتون میخوره
تمرینِ سنگینِ عصر، تمامِ انرژیِ اعضای تیم کاناووجا را گرفته بود. حالا که شب فرا رسیده بود، سکوتِ سنگین و آرامِ ساختمانِ اقامتگاه، با صدایِ دوردستِ جیرجیرِ درها و قدم‌هایِ آهسته شکسته می‌شد.

هیناتا، که هنوز از هیجانِ دیدنِ تیمِ کاناووجا در تمرین، طاقتِ خوابیدن نداشت، تصمیم گرفت کمی در راهروها قدم بزند تا شاید کمی آرام شود. او با همان قدم‌هایِ پرانرژی و جست‌وجوگرش، در حالی که سرش را بالا گرفته بود و به سقفِ راهرو نگاه می‌کرد، داشت از کنارِ اتاق‌ها می‌گذشت.

ناگهان...

*تِـق!*

درِ یکی از اتاق‌ها با سرعت باز شد و هیناتا، که اصلاً حواسش نبود، مستقیم به سمتِ در رفت. او با تعجب عقب پرید و چشمانِ گرد شده‌اش در تاریکیِ راهرو درخشید. مقابلِ او، سانائو ایستاده بود. او لباسِ راحتیِ ساده‌ای به تن داشت، اما نگاهِ نافذ و آرامش، هنوز همان هیبتِ یک معاونِ مقتدر را داشت.

هیناتا، که از دیدنِ ناگهانیِ او شوکه شده بود، قلبش به شدت تپید. او با خودش فکر کرد: *«وای! اون معاونِ تیمِ کاناووجاست! باید خیلی محتاط باشم، شاید اصلاً زبانِ من رو نفهمه!»*

هیناتا سعی کرد خودش را جمع‌وجور کند. او با صدایی که سعی می‌کرد خیلی پایین و مبهوت باشد (و فکر می‌کرد دارد به زبانِ دیگری یا با لهجه‌ای خاص حرف می‌زند تا سانائو متوجه نشود)، یک دفعه سانائو شروع کرد به خندیدن سانائو : نیاز نیست اینطور حرف بزنی من زبونتو میفهمم هیناتا : واقعا ؟ ! ولی چطور ؟ ‌ سانائو : منم مثل تو یه ژاپنی ام فقط توی چین کار میکنم ، چقدر تو ریزه میزه ای از کجا اومدی ؟ نکنه گم شدی ؟ هیناتا : هی من هیناتام یکی از اعضای گروه کاراسونو ، نباید بهم بگی ریزه میزه سانائو : واقعا ! ببخشید فقط نفهنیدم هیناتا : اینکه قدت کوتاه باشه به این دلیل نیست که نتونی والیبال بازی کنی و در ضمن من توی گروه از همه بلند تر آبشار میزنم سانائو : واقعا ؟! ‌ببخشید که تحقیرت کردم هیناتا : خودتم خیلی بازیت خوبه ساتائو : .... هیناتا : وقتی داشتین تمرین میکردین دیدمت ، آبشارت خیلی خوب بود سانائو : اونارو میگی ، ممنونم هیناتا: نصیحت من به تو اینکه به جای معاون بری و بازی کنی ، یعنی واقعا حیف نیست که استعداد بی نتیجه باشه ? سانائو : از نصیحتت ممنونم ولی میخوام معاون بمونم ، الان دیر وقته باید بری استراحت کنی واگرنه توی مبارزه با تیم ما شکست میخوریا هیناتا : باشه و گفته باشم تمام تلاشمو میکنم تا تیم کاراسونو برنده بشه و بعدش هم کاری میکنم که یه والیبالیست محشر بشی ساتائو : باشه - هیناتا رفت - سانائو : پسر پر جنب و جوشی بود ، ( یعنی واقعا میتونه منو والیبالیست کنه ؟ ) بهتره برم بخوابم
هیناتا : لای لای لا، لالالالالا ، فردا باید حتما مسابقه رو ببریم

🌸🌸🌸🌸