𝑴𝒀 𝑺𝑨𝑽𝑰𝑶𝑼𝑹

𝑴𝒀 𝑺𝑨𝑽𝑰𝑶𝑼𝑹
P ¹

وارد کافه شد .

"بالاخره "

مثل همیشه خبرنگار‌ها دنبالش کرده بودن .

اولین جایی که پیدا کرد همین کافه بود .

مطمئنا اگه تنها می‌شست خبرنگار ها شک می‌کرد.

نگاهش رو دور کافه چرخوند .

دختری رو دید که تنها پشت میز دونفره‌ی انتها‌ی سالن نشسته بود .

آروم به سمت میز رفت و نشست .

دختر سرش رو از تو کتاب بالا آورد .

"معذرت میخوام آقا اما ..."

جونگکوک حرفش رو قطع کرد .

"ببین میدونم خب ؟ ولی الان به کمکت نیاز دارم ."

دختر سوالی بهش خیره شد .

چه کمکی باید به یه فرد غریبه می‌کرد؟

"خب .... خبرنگار‌ها دنبالم هستن واقعا ازت ممنون میشم اگه فقط چند لحظه جوری تظاهر کنی انگار اومدیم سر قرار . بعدش من از این جا میرم."

دختر بدون فکر لب زد .

"شوخی میکنی ؟ چرا خبرنگار‌ها باید بیوفتن دنبالت ؟"

مسلما نباید جونگکوک رو وقتی ماسک و کلاه داره بشناسه .

"ببین من... من یه خوانندم. بیشتر از این نمیتونم بگم . خواهش میکنم کمکم کن ."

دختر کمی فکر کرد .

کنجکاو بود بیشتر راحب این مرد بدونه .

"باشه ."

جونگکوک نفس عمیقی کشید .

در همون لحظه صدای خبرنگارهایی که هنوز دنبال جونگکوک میگشتن از خیابون بلند شد .

خوشبختانه دور تر از چیزی بودن که جونگکوک فکر می‌کرد.

__________________

بیشتر از یک ساعت بود که توی کافه بود .

"شما به من گفتی چند لحظه الان یک ساعته که اینجاییم."

پسر بهش نگاه کرد .

حس عذاب وجدان مثل مار توی تنش می‌پیچید.

فکر می‌کرد وقت اون رو تلف کرده .

"آخه اونا هنوز اون بیرونن."

سولین هوفی کشید .

"باشه . خونه ی من همین نزدیکی هاست . پیاده باید بریم .تا اونجا نقش دوست دخترت رو بازی می‌کنم بعد هم خودم با ماشین میبرمت خونت ."

چشم های جونگکوک از پیشنهاد دختر برق زد .

واقعا باید قدردان محبتش می‌بود .

"باشه ."

از پشت میز پاشدن .

سو‌لین رفت تا قهوه‌ش رو حساب کنه .

قبل از اینکه از کافه خارج بشن ...