هـنـوز هـسـتنـد پــــســــرانــــــے کـه بـوی مـردانــگـی

هـنـوز هـسـتنـد پــــســــرانــــــے کـه بـوی مـردانــگـی مـی دهـنـد ...

در دسـتـانـشـان عـزت یـک مـرد واقـعـی لـمـس مـی شـود ...

مـی شـود بـه آنـها تـکـیـه کـرد ...! اهـل نـامــوس بــازی نیـسـتنـد !...

مـی شـود روی حـرف و قـول هـایـشـان حـسـاب کـرد ...!

هـنـوز هـم هـسـتنـد دخــــتـــــرانــــــے کـه تـنـشـان بـوی مـحـبـت خـالـص مـی دهـد ! بـکـر و نـابـنـد ...

احـسـاسـاتـشـان دسـت نـخـورده اسـت، لـمـس نـشـده انـد، تـحـقـیـر نـشـده انـد ...

آری، هـنـوز هـم هـسـتنـد ! نـادرنـد !
کـمـیـاب انـد !
پـاک انـد !

روزی کـه قـرار مـی شـود کـنـار گـوش کـودکـشان لالایـی بـخـواننـد شـرمـشـان از نـام "پــــــــدر" نـمـی شـود !

شرمشان از نام "مــــــادر " نمی شود !
و در آغـوش هـمـسـرشـان، چـشـمـانـشـان را نـخـواهـنـد بـسـت کـه بـا رویـای دیـگـری سـر کـننـد

هـنـوز آدم هـایـی از جـنـس فـرشــتـه پیـدا مـی شـونـد ...

كـمـیـاب انـد !