شبیهِ خودت که باشی، شبیهِ اون چیزی که آدما ازت میخوان نیس

شبیهِ خودت که باشی، شبیهِ اون چیزی که آدما ازت میخوان نیستی!
اگه مثِ خودت حرف بزنی نه شکلی که ازت انتظار دارن،
اگه به سلیقه خودت تیپ بزنی، نه تیپی که همه پسنده،
اگه نظر خودتو داشته باشی و زیرِ بارِ حرف بقیه نری‌،
نه تنها به تو و سلیقه‌ت و انتخابهات احترام نمیذارن،
حتا طردت هم میکنن!
حتا قضاوتتم میکنن!
اگه باهاشون حرفِ مشترک نداشته باشی نمیگن متفاوتی و دغدغه‌هات متفاوتن! میگن خودتو میگیری و با بقیه قاطی نمیشی!
میونِ آدمایی که همه از دم معتقدن فقط کارِ خودشون درسته سخته خودت باشی!
آدمایی که اگر حرف بزنی، برعکس تفسیرت میکنن و اگر حرف نزنی فک میکنن خودتو تافته جدا بافته میدونی!
آدما اگه لباست طبقِ سلیقشون نباشه زبونشون به مبارکه گفتن نمیچرخه و تا عیب و ایراد ازش درنیارن و نگن ول نمیکنن!
آدما اگه خودتو میخواستن میذاشتن شکلِ خودت بمونی!
آدما از تو فقط منافعی رو میخوان که از تو بهشون میرسه!
یا فقط میخوان تو صفِ فرضی‌ِ خوشبختی تو از اونا عقب‌تر باشی تا بیشتر احساسِ خوشبختی کنن!
و تو زمانی که دلت نمیخواد عروسکِ خیمه شب بازیِ آدما باشی و نمیخوای تصمیمای زندگیتو بدی بقیه بگیرن، مجبوری هی تنها و تنهاتر بشی تا یه گوشه‌ی غربتت خودِ واقعیتو پیدا کنی و یک عمر با آرامشی که امنیت نداره زندگی کنی!
هرچند آدماام با بودنشون بیشتر بلدن ناامنت کنن تا امن!
ولی از من میشنوی خودت باش!
آدما اونقدی نمی‌ارزن که تو شکلِ نظرِ اونا بشی!
هیچی قدِ خودت بودن مزه نمیکنه به دهن تو زندگی!