حتما باید یک نفر باشد

حتما باید یک نفر باشد
که سر خاموش یا روشن بودن تلوزیون با تو بحث کند...
حتما باید یک نفر باشد
که فسنجان دوست داشته باشد و تو با همه خستگی ات بنشینی گردو بشکنی و برایش درست کنی...
حتما باید یک نفر باشد
حتی اگر تمام خستگی های کارش را بیاورد خانه...
حتی اگر بعضی وقتها حرفی بزند که حرصت را دربیاورد و وقتی عصبانی می شوی حرفی بزند و شکلک دربیاورد و تو نتوانی خودت را کنترل کنی و با همان اخم بزنی زیر خنده!
حتما باید یک نفر باشد
تا تولدت را تبریک بگوید حتی اگر کادو هم نخریده باشد اما باید باشد تا برایت روزی خاطره انگیز بسازد...

حتما باید یک نفر باشد
حتی اگر شبها آنقدرخسته باشد که نیاید گیره موهایت را باز کند و شانه شان کند وحتی بلد نباشد وقتی تو شانه شان می کنی بگوید:
شانه کمتر زن ترسم تار مویت بشکند
تار موی توست اما ریشه جان من است...

حتما باید کسی باشد
حتی اگر بلد نباشد برایت شعر بخواند اما گاهی با خواندن آهنگهایی توی گوشت دلت را ببَرد و دیوانه ات کند...
حتما باید کسی باشد
که هر لباس جدیدی پوشیدی از تو تعریف کند...
باید کسی باشد که مدام از جادوی چشمهایت بگوید و برایت دلبری کند.
یک نفر که اسمت را یک جور مخصوص صدا کند، یک جوری که هیچکس دیگری بلد نباشد...
یک نفر که بداند توی اوج بغض و دلتنگی و ناراحتی ات چگونه آرامت کند...
یک نفر که همان بودنش آرامشت باشد...
یک نفر که پناه تو باشد...
یک نفر که وقتی توی آشپزخانه مشغولی بیاید پشت سرت بغلت کند و سرش را روی شانه ات بگذارد و نفسها و‌ حرفهایش خستگی ات را ازجانت ببرد...

حتما باید یک نفر باشد
حتی اگر گاهی موهایش را آنطور که تو دوست داری کوتاه نکند...
حتی اگر لباسش بوی عرق بدهد!
یک نفر که تو بتوانی برایش نق بزنی و بتواند بشنود و آرامت کند....
یک نفر که حرفهایش را با تو بزند حتی اگر نق بزند و غر بزند، فقط نباید سکوت کند!

حتما باید یک نفر باشد که فسنجان دوست داشته باشد و تو با همه خستگی ات برایش درست کنی...
می دانی...
حتما باید یک نفرباشد...
عمرم...تو تمام زندگی منی...با تمام وجودم دوستت دارم..