تقدیم به بچه های دهه ۵۰

تقدیم به بچه های دهه ۵۰
می گویند چه قدر خوب مانده ای ...
غافل از اینکه من خوب نمانده ام
من جا مانده ام !
نگاهم، معصومیت کودکی است هراسیده از آژیر قرمز جنگ...
لبخندم... تلخی عصیان فروخورده ی نوجوانی است ، شوریده از فشار تحریمها....
و چهره ام .. نقاب سنگی جوانی است وامانده در من
خفه و خاموش
هزارسال به چله نشسته.....
من از دهه ی عشق ممنوع می آیم ..
از دهه ی نگاه ممنوع....
زیبایی ممنوع....
شعر ممنوع....
و کلام ممنوع !
من از جنس هیچ کس نیستم ..
من تنها خود را از سرزمین خاکستری دهه پنجاه و شصتی ام به دنیای رنگی تو سنجاق کرده ام ..
تا مگر کودکی فریز شده در من یخ بشکند و جوان شدن بیاموزد ..
تا جوانی تاریخ مصرف گذشته ام
پیش از گندیدن ، پیر شدن آغاز کند !
من عدد شناسنامه ام را انکار نمیکنم..
اما سالهاست که عدد شناسنامه ام مرا انکار کرده است !
من تمامی اعداد زندگیم را کمرنگ شمرده ام !
کمرنگ عاشق شده ام... ..
کم رنگ نفس کشیده ام...
و کم رنگ خندیده ام........