می گویند چه خوب مانده ای...

می گویند چه خوب مانده ای...
غافل از اینکه من خوب نمانده ام.. من جا مانده ام!
نگاهم.. معصومیتِ کودکیست هراسیده از آژیر قرمز جنگ..
لبخندم... تلخی عصیان فروخورده ی نوجوانیست ، شوریده از فشار تحریم ها..
و چهره ام.. نقاب سنگی جوانیست وامانده در من خفه و خاموش، هزارسال به چله نشسته!
من از دهه ی عشق ممنوع می آیم.. از دهه ی نگاه ممنوع.. زیبایی ممنوع..شعر ممنوع و کلام ممنوع!
من از جنس هیچ کس نیستم.. من تنها خود را از سرزمین خاکستری دهه ی پنجاهی ام به دنیای رنگی تو سنجاق کرده ام..
تا مگر کودکی، منجمد شده، در من یخ بشکند و جوان شدن بیاموزد ..تا جوانیِ تاریخ مصرف گذشته ام، پیش از گندیدن، پیر شدن آغاز کند!
من عدد شناسنامه ام را انکار نمی کنم.. اما سالهاست که عدد شناسنامه ام مرا انکار کرده است !
من تمامی اعداد زندگیم را کم رنگ شمرده ام!
کم رنگ عاشق شده ام.. کم رنگ لمس کرده ام.. کم رنگ نفس کشیده ام.. و کم رنگ خندیده ام...