زنـــــدگے را ...

زنـــــدگے را ...
گر توانستے به ڪام یڪ نفر شیرین ڪنے...
یا توانستے زمین تشنه اے را سرخـوش از بـاران ڪنی...
گر توانستے تو یڪ مـــــرغ گرفتـــــار از قفس بیـــــرون ڪنے...
یا توانستے ڪه دیوار اسارت از بنـــــا ویـران کنے...
گر توانستے به خوان رنگے ات یڪ رهگذر مهمان ڪنی...
یا توانستے بدون حاجتے هم ذڪر آن یزدان ڪنے...
گر توانستے لبـــــاس بـے ریاے عاشقے بر تن کنے...

میتوانے آن زمان
فریاد انسـان بودنت
بر کوے و برزن برزنے .....