بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
فَاللَّهُ خَيْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ(سوره یوسف بخشی از آیه 64)
خَير، به معنای خوب نيست، فراتر از خوب است. خوب، مقابل بد است. متضاد آن است. اما خير متضادی ندارد.برای همين است كه فراتر از خوب و بد است. واللهُ خيرٌ - خدا، خير است - فراسوی خوب و بد جايگاه اوست. نه خوب است نه بد، بلكه خير است. و اين نكته ای حائز اهميت است. شر بدی است. نسبی است. پس متضاد خير نيست . زيرا خير، مطلق است. اين اشتباه را بسياری مرتكب شده اند و به شرك و دوگانگی وارد آمدند. بد، مقابل خوب است نه مقابل خير. خير خوبترين است. بر فراز همه خوبها و بدها. خوب و بد زيردست اويند - ید الله فوق ایدیهم. آنها كه خوبند، هنوز در فاصله با خدايند. همچنانكه بدان از او فاصله بسيار دارند. هيچكدام واصل نيستند.ما بايد به سوی خيررجوع كنيم. سير و سلوك مان به آن سو است.
إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ - به معنای رجوع به خير است.
زيرا خير خداست. واللهُ خَيرٌ. آنكه خوب است هنوز در ورطه تضاد است. و آنكه در تضاد است در رنج است. و آنكه در رنج است، خوشبخت نيست . زيرا در معركه دوگانگيها، آرامش نيست. آرامش در يگانگی است. بايد برای گريز از جنگ خوب و بد به سوی خيرسلوك كرد. تنها راه خلاصی همين است. آرامش در خير است. نه در خوب است و نه در بد. خير، نابود نشدنی است اما خوب و بد از بين رفتنی. تبديل شدنی .می آيند و ميروند. آنی هستند و آنی نيستند. خوبی و بدی دو معنای ذهنی اند. خالق شان ذهن است. و صد البته دو معنای نسبی اند. پس آنكه خدايش ذهنی است تا يوم القيامه بايد در اين جهنم تضاد و دوگانگی دست و پا بزند. آيا مفری خواهد يافت؟! اما خير، مطلق است.يگانه است و متضادی ندارد. تضادها زير پای اوست نه در چشم او. پس تا وقتی گرفتار تضادی و درگير معركه خوب و بد هستی، هنوز با خير فاصله بسيار داری. اما آنكه واصل به خير است و در خير سُكنا گزيده است، از تضادها رهيده و به يگانگی نائل آمده است. چنين كسی هم بر خويش حاكم است هم بر جهان و جهانيان.
حاكمِ خوب ايجاد جنگ ميكند همچنانكه حاكمِ بد جنگ افروز است. زيرا اينان در تضاد با يكديگرند.حياتشان در گرو اين تضاد و درگيری است. اما آنكه واصل به خير است بهترين حاكمان است.
واللهُ خيرُالحاكمين. واصل به خير، صبر و تحملی شگرف دارد و اينگونه است كه همه را به زير بال و پر خويش گرفته است. با همه هست و در عين حال با هيچ كس نيست. واصل خير با همه در ارتباط است. هم با بدان تعامل دارد هم با خوبان. مكالمه اش را با هيچكدام قطع نميكند.
در قرآن، هم مكالمه با بدان را ميبينی هم تكلم با خوبان. معاهده و عهد و پيمان نيز جای خود دارد. و اين كاملا در جايجای آن مشهود است.