به چَشمانَم کِ نِگاه میکُنـــی

به چَشمانَم کِ نِگاه میکُنـــی
دلهُـــــره جانَم را میگیرَد
سُست و گیج میشَوَد تمامِ
تَنَـــــــم وَ هُل میشَوَم، طوری که
مَعنایِ تمامِ جُمَلاتِ
عاشقــــانهِ‌ای
کِ میخاستَم در هِنگام
روبِرو شُدَن با “تــــــو”
برایَت لَفظ کُنَــــم
از یادَم میــــرَوَد