منو جون پناه خودت کن برو،بزار پای این آرزو وایستم

منو جون پناه خودت کن برو،بزار پای این آرزو وایستم
به هر کی بهم گفت ازت ردشدم قسم میخورم من خودم خواستم
منو جون پناه خودت کن برو، من از زخمهایی که خوردم پرم
تو باید از این پله بالا بری،تو بالا نری من زمین میخورم
درست لحظهای که تو باید بری،اسیر یک احساس مبهم شدیم
ببین بعد یک عمر پرپر زدن چه جای بدی عاشق هم شدیم
برای تو مردن شده آرزوم، یه حقی که من دارم از زندگیم
نگاه کن تو این برزخ لعنتی،چه مرگی طلبکارم از زندگیم
به هخامنشیان جا رسیدم به عشق تو بود،کنار تو هر چی بگی داشتم
ببین پای تاوان عشقم به تو، عجب حسرتی تو دلم کاشتم
اگه فکر احساسمونی برو، اگه عاشقه هردومونی برو
تو این نقطه از زندگی مرگ هم،نمیتونه از من بگیره تورو