بآز بآرآن بآ تَرآنه

بآز بآرآن بآ تَرآنه
بآ گُهَرهآیِ فَرآوآن
می خورد بَر بآمِ خآنه
یآدَم آرَد روزِ بآرآن
گَردِشِ یِک روزِ دیرین
خوب و شیرین
تویِ جَنگَل هآیِ گیلآن
کودَکی دَه سآله بودَم
شاد و خُرَم
نَرم و نآزُک
چُست و چابُک
بآ دو پآیِ کودَکآنه
می دَویدَم هَمچو آهو
می پَریدَم اَزلَبِ جوی
دور میگَشتَم زِ خانه
می شنیدَم اَز پَرَنده
دآستان هآیِ نَهآنی
اَز لَبِ بادِ وَزَنده
رآزهایِ زِندِگآنی
بَس گوآرآ بود بآرآن
وَه چه زیبآ بود بآرآن
می شِنیدم اَندَر این گوهَر فِشآنی
رآزهآیِ جآودآنی, پَندهآیِ آسِمآنی
بِشنو از مَن کودَکِ مَن
پیشِ چَشمِ مَرد فَردا
زِندِگآنی خوآه تیره خوآه روشَن
هَست زیبآ هَست زیبآ هَست زیبآ.
ٜٖ𖥫༵⁽⃘ٖٜٖ꛰͜͡༽⃟ٜٖٜٖ꛰͡༼⃘⃘ٖٜٖٖٜٖ꛰͡͡༽⃟ٜٖٜٖ꛰͡༼⃘ٖٜٖ͡𖥫༵⁽͜⃟⃟(⃘⃦⃟ٖٖٖٜٜٖٖٜؖؖؖ)͜⃟𖥫༵ٖٜٖ༽⃟ٜٖٜٖ꛰͡༼⃘⃘ٖٜٖٖ꛰꛰͡͡͝ཀ༵⃟⃒⃘꛰͜᷍ཫ༵͝༽⃟༼⃘͡ᥴ


#حدیثه بانو