خاطرات
خاطرات ::::::::
پرونده ای که همواره باز است و تا زمانی که عواملی همچو بیماری، فرسودگی و کهولت بر آن اثر نگذارد مثل ساعتی دقیق و منظم، در حال کار است.
حافظه؛ عاملی که به جهت انباشتِ اندوخته های تجربی در وجود هر یک از ما تعبیه شده است. اصلی ترین عامل سفرهای ناخواسته ای که گاه و بی گاه به گذشته ها داشته ایم.. و گاهی از اوقات بیرحمانه و افسار گسیخته ما را با خود می برد به زمان هایی که مرور محتوای آن دوران، رنجمان می دهد و یا اینکه بر اثر فقدان آنچه را که در دوران پیشین حاضر بوده و اکنون دیگر وجود ندارد، دچار اندوهی غیر قابل التیام می گردیم بنحوی که تا دست این چرخ مرورگر در کار است، مجال رهایی از آن احوالات را نمی یابیم.
بعضاً شرایط محیطی در فعّال شدن آن و برآوردن نوع خاطرات درگیر با حال و هوای فعلی ما تاثیر مستقیمی دارد.. در سایر شرایط این اوست که تصمیم می گیرد تا چه زمانی ذهن پراّن ما را به سمت و سوی خود سوق دهد.. و دقیقاً آنجاست که اختیار عمل، در کمترین حـد ممکن بسر می برد و اوست که مارا همچو مرغَکی، که پر و بال وی را بسته باشند، با خود به هر سـو می کشد.. خاطراتی که زمانی ما باعث ثبت آن بوده ایم هجوم خود را آغاز می نمایند. سپاهی که توانسته به سهولت از دروازه خیال شما عبور کند حال مالک شهر مُخیرات است و شما بی پناه تر از هر زمان ممکن، به روایت دوبارۀ عملکرد خود می نشینید.
حافظه نسبت به شدت و ضعفِ رویدادهای پیش آمده خود را تطبیق داده و آنچه را که در حال و روز ما بیشترین تاثیر را گذارده باشد بهتر، و مابقی را در مراتب پائینتری، بسته به اینکه تصویر باشند و یا ارقام محاسباتی، با درصد بسیار بالایی از تفکیک، ذخیره می سازد و تا زمانی که میزان مراجعات ما بدان در حد مناسب و یا زیاد بوده باشد به همان صورَتِ اولیه، قابل دستیابی بوده و اگر غیر از این بوده باشد رفته رفته تحلیل می رود تا اینکه تنها سرفصل ها و اثرات جزئی آن تا اکنون ما، ادامه خواهد داشت.. و اگر زمانی چیزی را بخاطر نمی آوریم دلیل واضحی بر عدم مراجعه به موقع، به محفوظات می باشد.
بعضاً پیش می آید که بر حسب ضرورت، خواسته باشیم برای استهسال رویدادی که در گذشتۀ ما جای گرفته، پرونده های خاک خوردۀ حافظۀ خویش را زیر و رو کنیم.. اما همیشه با موفقیت کامل مواجه نخواهیم شد.. غُبارِ نسیان، هر چند وقت یکبار از پیاده نظامِ محفوظاتِ ذهن ما، سـان می بینَد و عده ای را با خود می برد و به دالان فراموشی هایَش می سپارد.. . بازگشت و خلاصی از آن دالان، تنها در شرایط بُحرانی، مَخصوص، و تکان دهنده میسر است.. . در آن صورت است که اکثر تلاشها در راستای بازیابی اطلاعات درخواست شده، بی ثمر خواهند ماند و چه بسا انسان نسبت به این خواستگاهِ درونی، بارها به مرزِ واماندگی و تُهیدستی رسیده باشد.. اما هر چه است روسیاهیَش برمَلا نشده و زندگانی بدون وجود خاطراتی هرچند ضروری و بازنیافته، در گُـذر است.. .
انسان موجودیست همواره در تکاپو، و اغلب با مقولۀ چالش بر انگیزِ فراموشی، براحتی کنار نمی آید.. پس تدابیر مختلفی را در مواجهه با این پدیده پیش می گیرد.. او گاه خود را در محیطی قرار می دهد که خاطره در آن اتفاق افتاده باشد، به این امید که جزئیات آن رخداد، از او سراغی بگیرند و یا به هر دلیل خود را نمایان سازند. تلاشهایی از این دست اغلب بی پاسخ نمی مانند.. اتمسفِر موجود، به نَفع شما رمز گشایی می شود و باعث می شود تا چیزهایی را به خاطر بیاورید که بواسطۀ عدم مراجعات ذهنی، از دست داده بوده اید. لحظاتی رقم می خورد که بر اشتیاق شما به جهت تجربۀ هر چه بیشتر آن می افزاید.
پرونده ای که همواره باز است و تا زمانی که عواملی همچو بیماری، فرسودگی و کهولت بر آن اثر نگذارد مثل ساعتی دقیق و منظم، در حال کار است.
حافظه؛ عاملی که به جهت انباشتِ اندوخته های تجربی در وجود هر یک از ما تعبیه شده است. اصلی ترین عامل سفرهای ناخواسته ای که گاه و بی گاه به گذشته ها داشته ایم.. و گاهی از اوقات بیرحمانه و افسار گسیخته ما را با خود می برد به زمان هایی که مرور محتوای آن دوران، رنجمان می دهد و یا اینکه بر اثر فقدان آنچه را که در دوران پیشین حاضر بوده و اکنون دیگر وجود ندارد، دچار اندوهی غیر قابل التیام می گردیم بنحوی که تا دست این چرخ مرورگر در کار است، مجال رهایی از آن احوالات را نمی یابیم.
بعضاً شرایط محیطی در فعّال شدن آن و برآوردن نوع خاطرات درگیر با حال و هوای فعلی ما تاثیر مستقیمی دارد.. در سایر شرایط این اوست که تصمیم می گیرد تا چه زمانی ذهن پراّن ما را به سمت و سوی خود سوق دهد.. و دقیقاً آنجاست که اختیار عمل، در کمترین حـد ممکن بسر می برد و اوست که مارا همچو مرغَکی، که پر و بال وی را بسته باشند، با خود به هر سـو می کشد.. خاطراتی که زمانی ما باعث ثبت آن بوده ایم هجوم خود را آغاز می نمایند. سپاهی که توانسته به سهولت از دروازه خیال شما عبور کند حال مالک شهر مُخیرات است و شما بی پناه تر از هر زمان ممکن، به روایت دوبارۀ عملکرد خود می نشینید.
حافظه نسبت به شدت و ضعفِ رویدادهای پیش آمده خود را تطبیق داده و آنچه را که در حال و روز ما بیشترین تاثیر را گذارده باشد بهتر، و مابقی را در مراتب پائینتری، بسته به اینکه تصویر باشند و یا ارقام محاسباتی، با درصد بسیار بالایی از تفکیک، ذخیره می سازد و تا زمانی که میزان مراجعات ما بدان در حد مناسب و یا زیاد بوده باشد به همان صورَتِ اولیه، قابل دستیابی بوده و اگر غیر از این بوده باشد رفته رفته تحلیل می رود تا اینکه تنها سرفصل ها و اثرات جزئی آن تا اکنون ما، ادامه خواهد داشت.. و اگر زمانی چیزی را بخاطر نمی آوریم دلیل واضحی بر عدم مراجعه به موقع، به محفوظات می باشد.
بعضاً پیش می آید که بر حسب ضرورت، خواسته باشیم برای استهسال رویدادی که در گذشتۀ ما جای گرفته، پرونده های خاک خوردۀ حافظۀ خویش را زیر و رو کنیم.. اما همیشه با موفقیت کامل مواجه نخواهیم شد.. غُبارِ نسیان، هر چند وقت یکبار از پیاده نظامِ محفوظاتِ ذهن ما، سـان می بینَد و عده ای را با خود می برد و به دالان فراموشی هایَش می سپارد.. . بازگشت و خلاصی از آن دالان، تنها در شرایط بُحرانی، مَخصوص، و تکان دهنده میسر است.. . در آن صورت است که اکثر تلاشها در راستای بازیابی اطلاعات درخواست شده، بی ثمر خواهند ماند و چه بسا انسان نسبت به این خواستگاهِ درونی، بارها به مرزِ واماندگی و تُهیدستی رسیده باشد.. اما هر چه است روسیاهیَش برمَلا نشده و زندگانی بدون وجود خاطراتی هرچند ضروری و بازنیافته، در گُـذر است.. .
انسان موجودیست همواره در تکاپو، و اغلب با مقولۀ چالش بر انگیزِ فراموشی، براحتی کنار نمی آید.. پس تدابیر مختلفی را در مواجهه با این پدیده پیش می گیرد.. او گاه خود را در محیطی قرار می دهد که خاطره در آن اتفاق افتاده باشد، به این امید که جزئیات آن رخداد، از او سراغی بگیرند و یا به هر دلیل خود را نمایان سازند. تلاشهایی از این دست اغلب بی پاسخ نمی مانند.. اتمسفِر موجود، به نَفع شما رمز گشایی می شود و باعث می شود تا چیزهایی را به خاطر بیاورید که بواسطۀ عدم مراجعات ذهنی، از دست داده بوده اید. لحظاتی رقم می خورد که بر اشتیاق شما به جهت تجربۀ هر چه بیشتر آن می افزاید.
- ۲.۱k
- ۲۳ آبان ۱۳۹۹
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
