مست لبهای تو هستم که مرا لبریزی

مست لبهای تو هستم که مرا لبریزی
به رگم تازه تر از صبح , غزل می ریزی

تب لبهای تو تند است , شبیه فلفل
فلفلی سرخ تر از تاب و تب پاییزی

هر کجا می روی انگار نداری باکی
که از این سلسله ی درد نمی پرهیزی

مولوی میچکد از سطر غزلها تا تو
ماه شبهای پریشان شده ی تبریزی

من زنم مثل پری تو ملک درگاهی
که در این خلقت یک دست , شگفت انگیزی

من شدم همدم تنهایی تو اما تو
ساکت و سردتر از قهوه ی روی میزی