بر بلندای تنهایی خویش،دیوار سکوت میسازم...

بر بلندای تنهایی خویش،دیوار سکوت میسازم...
عکس خاطراتم،هنوز روی دیوار جا گرفته...
میبینی...شیشه اش شکسته...
نمیدانم کدام طوفان وجودم طغیان کرده است...
آهی میکشم...شاید سکوتم بشکند...
قطره اشکی که تنها امید خاموشی بر این آه سوزان وجودم خواهد بود...
من از خویش تا بی انتها دورم...!!!