پارت نهم: ملاقات با برادر گمشده! 🖤
پارت نهم: ملاقات با برادر گمشده! 🖤
نویسنده: ریحانه
ساعت ۱۰ صبح | عمارت تهیونگ
جونگکوک هنوز به عکس خیره شده بود.
جونگکوک: «یعنی ممکنه واقعاً برادر من باشه؟»
جیهوپ: «هنوز مطمئن نیستیم کوکی. باید پیداش کنیم و مدرک داشته باشیم.»
جونگکوک: «اسمش یونگیه؟»
جیهوپ: «آره... جئون یونگی.»
تهیونگ کنار جونگکوک نشست و دستش را گرفت.
تهیونگ: «اگه واقعاً برادرت باشه، خودم کمکت می‌کنم پیداش کنی.»
جونگکوک سرش را روی شانه تهیونگ گذاشت.
جونگکوک: «فقط امیدوارم از دیدنم خوشحال بشه...»
جیهوپ: «معلومه که خوشحال می‌شه.»
همان لحظه جیمین وارد شد.
جیمین: «چرا همه این‌قدر جدی نشستین؟ جلسه عزاداریه؟»
بونگی: «تو اگه پنج دقیقه ساکت باشی، دنیا به آرامش می‌رسه.»
جیمین: «ببخشید؟!»
بونگی: «چیزی نگفتم.»
جیهوپ خندید و جونگکوک هم بالاخره لبخند زد.
ساعت ۱۲ ظهر | اتاق فرماندهی
جیهوپ پشت لپ‌تاپ نشسته بود.
جیهوپ: «پیداش کردم.»
همه به سمتش برگشتند.
تهیونگ: «کجاست؟»
جیهوپ: «توی همین شهر زندگی می‌کنه. اسمش هم در مدارک فعلی جئون یونگی ثبت شده.»
جین: «می‌تونی باهاش تماس بگیری؟»
جیهوپ: «شماره‌ش رو پیدا کردم.»
جونگکوک با اضطراب نزدیک شد.
جونگکوک: «می‌شه... من باهاش حرف بزنم؟»
جیهوپ لبخند کوچکی زد.
جیهوپ: «البته.»
شماره گرفته شد و گوشی روی بلندگو قرار گرفت.
چند ثانیه بعد صدای مرد جوانی شنیده شد.
یونگی: «بله؟»
جونگکوک نفس عمیقی کشید.
جونگکوک: «سلام... ببخشید مزاحمتون شدم. من جئون جونگکوکم.»
آن طرف خط سکوت شد.
یونگی: «چی گفتی؟ اسم خانوادگی‌ات چیه؟»
جونگکوک: «جئون...»
صدای یونگی کمی لرزید.
یونگی: «این شماره رو از کجا آوردی؟»
جونگکوک: «من... فکر می‌کنم شاید ما با هم نسبت خانوادگی داشته باشیم.»
سکوت طولانی شد.
یونگی: «فردا. ساعت چهار. کافه‌ای نزدیک پارک مرکزی. تنها بیا.»
تهیونگ سریع گفت:
تهیونگ: «تنها نمیاد.»
یونگی: «تو کی هستی؟»
تهیونگ: «دوست‌پسرشم.»
یونگی: «پس بهتره تو هم بیای.»
تماس قطع شد.
ساعت ۱۲:۳۰ | سالن عمارت
جونگکوک: «فردا می‌بینمش...»
جیمین: «منم میام!»
بونگی: «تو قراره کافه رو به هم بریزی؟»
جیمین: «نه! قراره از جونگکوک حمایت کنم!»
جیهوپ: «من هم میام.»
جونگکوک: «هیونگ، لازم نیست همه بیاین.»
جیهوپ: «تو برادر کوچیکمی. معلومه که میام.»
تهیونگ دست جونگکوک را بوسید.
تهیونگ: «نگران نباش. هر اتفاقی بیفته، کنارت هستم.»
جونگکوک لبخند زد.
ساعت ۹ شب | اتاق تهیونگ
جونگکوک کنار تهیونگ نشسته بود و دوباره عکس دو نوزاد را نگاه می‌کرد.
جونگکوک: «تهیونگ؟»
تهیونگ: «جانم؟»
جونگکوک: «اگه یونگی منو دوست نداشته باشه چی؟»
تهیونگ: «بهش فرصت می‌دیم. هیچ‌کس مجبور نیست همون لحظه همه‌چیز رو باور کنه.»
جونگکوک سرش را روی شانه او گذاشت.
تهیونگ پیشانی‌اش را بوسید.
اما همان لحظه گوشی جیهوپ در اتاق کناری روشن شد.
یک پیام ناشناس:
«فردا نذارید جونگکوک با یونگی ملاقات کنه. چون یونگی تمام حقیقت رو نمی‌دونه... و ممکنه از برادرش متنفر باشه.»
شرط برای پارت بعد
کامنت ۵۰
لایک ۳۰
بازنشر ۱۰
و میخاستم بگم یونگی رو بونگی نوشتم و اون فرد هم یونگی هست حواستون باشه 🤨
نویسنده: ریحانه
ساعت ۱۰ صبح | عمارت تهیونگ
جونگکوک هنوز به عکس خیره شده بود.
جونگکوک: «یعنی ممکنه واقعاً برادر من باشه؟»
جیهوپ: «هنوز مطمئن نیستیم کوکی. باید پیداش کنیم و مدرک داشته باشیم.»
جونگکوک: «اسمش یونگیه؟»
جیهوپ: «آره... جئون یونگی.»
تهیونگ کنار جونگکوک نشست و دستش را گرفت.
تهیونگ: «اگه واقعاً برادرت باشه، خودم کمکت می‌کنم پیداش کنی.»
جونگکوک سرش را روی شانه تهیونگ گذاشت.
جونگکوک: «فقط امیدوارم از دیدنم خوشحال بشه...»
جیهوپ: «معلومه که خوشحال می‌شه.»
همان لحظه جیمین وارد شد.
جیمین: «چرا همه این‌قدر جدی نشستین؟ جلسه عزاداریه؟»
بونگی: «تو اگه پنج دقیقه ساکت باشی، دنیا به آرامش می‌رسه.»
جیمین: «ببخشید؟!»
بونگی: «چیزی نگفتم.»
جیهوپ خندید و جونگکوک هم بالاخره لبخند زد.
ساعت ۱۲ ظهر | اتاق فرماندهی
جیهوپ پشت لپ‌تاپ نشسته بود.
جیهوپ: «پیداش کردم.»
همه به سمتش برگشتند.
تهیونگ: «کجاست؟»
جیهوپ: «توی همین شهر زندگی می‌کنه. اسمش هم در مدارک فعلی جئون یونگی ثبت شده.»
جین: «می‌تونی باهاش تماس بگیری؟»
جیهوپ: «شماره‌ش رو پیدا کردم.»
جونگکوک با اضطراب نزدیک شد.
جونگکوک: «می‌شه... من باهاش حرف بزنم؟»
جیهوپ لبخند کوچکی زد.
جیهوپ: «البته.»
شماره گرفته شد و گوشی روی بلندگو قرار گرفت.
چند ثانیه بعد صدای مرد جوانی شنیده شد.
یونگی: «بله؟»
جونگکوک نفس عمیقی کشید.
جونگکوک: «سلام... ببخشید مزاحمتون شدم. من جئون جونگکوکم.»
آن طرف خط سکوت شد.
یونگی: «چی گفتی؟ اسم خانوادگی‌ات چیه؟»
جونگکوک: «جئون...»
صدای یونگی کمی لرزید.
یونگی: «این شماره رو از کجا آوردی؟»
جونگکوک: «من... فکر می‌کنم شاید ما با هم نسبت خانوادگی داشته باشیم.»
سکوت طولانی شد.
یونگی: «فردا. ساعت چهار. کافه‌ای نزدیک پارک مرکزی. تنها بیا.»
تهیونگ سریع گفت:
تهیونگ: «تنها نمیاد.»
یونگی: «تو کی هستی؟»
تهیونگ: «دوست‌پسرشم.»
یونگی: «پس بهتره تو هم بیای.»
تماس قطع شد.
ساعت ۱۲:۳۰ | سالن عمارت
جونگکوک: «فردا می‌بینمش...»
جیمین: «منم میام!»
بونگی: «تو قراره کافه رو به هم بریزی؟»
جیمین: «نه! قراره از جونگکوک حمایت کنم!»
جیهوپ: «من هم میام.»
جونگکوک: «هیونگ، لازم نیست همه بیاین.»
جیهوپ: «تو برادر کوچیکمی. معلومه که میام.»
تهیونگ دست جونگکوک را بوسید.
تهیونگ: «نگران نباش. هر اتفاقی بیفته، کنارت هستم.»
جونگکوک لبخند زد.
ساعت ۹ شب | اتاق تهیونگ
جونگکوک کنار تهیونگ نشسته بود و دوباره عکس دو نوزاد را نگاه می‌کرد.
جونگکوک: «تهیونگ؟»
تهیونگ: «جانم؟»
جونگکوک: «اگه یونگی منو دوست نداشته باشه چی؟»
تهیونگ: «بهش فرصت می‌دیم. هیچ‌کس مجبور نیست همون لحظه همه‌چیز رو باور کنه.»
جونگکوک سرش را روی شانه او گذاشت.
تهیونگ پیشانی‌اش را بوسید.
اما همان لحظه گوشی جیهوپ در اتاق کناری روشن شد.
یک پیام ناشناس:
«فردا نذارید جونگکوک با یونگی ملاقات کنه. چون یونگی تمام حقیقت رو نمی‌دونه... و ممکنه از برادرش متنفر باشه.»
شرط برای پارت بعد
کامنت ۵۰
لایک ۳۰
بازنشر ۱۰
و میخاستم بگم یونگی رو بونگی نوشتم و اون فرد هم یونگی هست حواستون باشه 🤨
- ۲۵۱
- ۲۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
