تا کجا قرار است همدیگر را عذاب دهیم ، تا کجای این دنیا ؟!

تا کجا قرار است همدیگر را عذاب دهیم ، تا کجای این دنیا ؟!
کی دست بر میداریم از این بازیِ مسخره ی کم نیاوردن و تلافی کردن ؟
از حرص خوردن و حرص دادن ؟
رابطه است ! میدانِ مسابقه نیست که اینقدر جسارت و غرورمان را به رخِ هم می کشیم .
مدام از جبهه ی بی منطقی که گرفته ایم کوتاه نمی آییم و به خیالِ خودمان پیروزِ میدانیم ، اما حواسمان نیست کسی که شکستش میدهیم همرزمِ ماست ، نه حریفِ ما ... رفیقِ ماست ، نه رقیبِ ما !
و آخرِ این بازی ، ما می مانیم و غرورمان ،
و آدم های خوبی که از دست داده ایم ...
کسی با ما کاری ندارد !
این خودمانیم که تیشه به ریشه ی خودمان میزنیم ،
این خودمانیم که از شکنجه ی خودمان دست بر نمیداریم
این خودمانیم که بیهوده پیر میشویم ...