ای آنکه فراقت شده اندوه زمانه

ای آنکه فراقت شده اندوه زمانه

جاری شده از هجر رخت اشک شبانه

غایب زنظر هایی و در دیده ی مستان

دارد همه ذرات جهان از تو نشانه

بشتاب که از دوری هجران تو هر دم

اشک همه عشاق شد از دیده روانه

هرکس که به هر گوشه ی عالم

شده سرمست دارد به تمنای وصال

تو بهانه در آتش هجران تو و سوزفراقت

از سینه ی غم دیده کشد شعله زبانه

در شهر غریبانه ی هجر رخت ای دوست

دل در طلبت گشته روان خانه به خانه

گردیده به پا محفل اندو و غم یار

در ماتم خورشید بیا ماه زمانه!!!