نقدی بر انیمیشن شیشه‌گر

شیشه‌گر به کارگردانی عثمان ریاض انیمه‌ای ژاپنی در سری پاکستانی است. این تصاویرِ متحرک بخشی از فضاسازی‌های نقاش‌گونه‌ی فانتزیک در باوری از لحنِ فیلسوفانه‌ی میازاکی است. بخش جنگیِ آن نسبتاً الهامی از «مدفن کرم‌های شب‌تاب» تاکاهاتا است و در معارفه‌ی عشقِ آن ذاتِ سمبولیک بودن را می‌توان در اندام ساخته شده برای گُلِ شیشه‌ای که بر طرز معجزه‌آسایی در دستان دختر قرار می‌گیرد، دید. این مفهومِ پیجانده شده در یک فُرمِ ژاپنی که توسط ذهنِ پاکستانی خلق شده را در ژانری از ضدِّ جنگ بودن می‌توان درک کرد. البته که آنچه من را به سمتِ تماشای «شیشه‌گر» هدایت کرد، نامِ رویایی آن بود. در این عنوان، منِ مخاطب به طرزِ ناخواسته‌ای در فُرمی از رویاپردازیِ ذهنی قرار می‌گیرم که تماشای آن مستقیماً ضمیرِ ناخودآگاه را فعال می‌کند. پسری که در کودکی رازی را کشف می‌کند، دختری که در کودکی ریشه‌ی عشق را در دلِ او می‌کارد، مردی که در بزنگاهِ تاریخ آن دوران را یادآوری می‌کند و... رسالتِ یک اَنیمه‌ی خوب دیدن است. در سینما، مقیاسِ تصویر با پرسپکتیوی (ژرفنمایی) از لوکیشن جریان پیدا می‌کند امّا در انیمه، ذهنیت نقاش بر کاغذ تعیین کننده مقیاسی از بُعدِ متافیزیکی آن است. بر همین اساس در انیمه‌ها می‌توانیم به وسیله‌ی نقاشی، مضمون، تولید کنیم و در سینما سعی بر نزدیک شدنِ به آن داریم و...
برای مطالعه‌ی متن کامل از لینک زیر استفاده کنید.
https://longtake.ir/mag/?p=25719
برای مشاهده‌ی ویدئوی مرتبط از لینک زیر استفاده کنید.
https://aparat.com/v/idy4j0o