دحو الارض

همچون فردایی را - یعنی ۲۵ ماه ذی القعده - در ادبیات دینی "دحو الارض" می نامند.
دحو الارض، روزی است که آفریدگار، "زمین" را خانه بشر پسندید و آن را برای زیستِ پاک آدمیزاد آماده ساخت.
به این روز چند نگاه می شود انداخت:
نگاهی زمین شناسانه، که از روزی خبر می دهد که زمین، پس از دوره ای گرمای کشنده و عدم وجود زندگی بطور گسترده در زمین، سطح زمین به تعادل رسید و برای رویش زندگی آماده شد.
نگاهی تاریخی، که این روز را از آغازین روزهای زمینه سازی برای حضور انسان می داند و همه می‌دانیم، که از یک جایی حضور انسان در زمین شکل گرفت.
و آخرین نگاه، نگاه دینی است؛ نگاه دینی این روز را، روز جشن می داند، روزه - برای تطهیر جان - غسل - برای تطهیر تن - و دعا - برای اتصال با آسمان - برنامه های این جشن کوچک دینی اند.
زمین، خانه زیبایِ ماست که خدا در این روز به ما هدیه کرد؛ اگر دین‌داریم، پس بیشتر مراقبش باشیم.
پ.ن: نمایی از کرمانشاه، شهرِ آدم‌های خوش‌قلب ثبت شده در بهار ۱۴۰۳.
#دحوالارض