.

.
وقتی گریبان عدم،با دست خلقت می درید

وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل می آفرید

وقــتی زمـــین ناز تـو را،در آسمانها می کشید

وقــتی عـــطش طعم تو را،با اشکهایم می چشید

مـــن عــــاشق چشمت شدم،نه عقل بود و نه دلی

چــــیزی نـــمی دانــم از این،دیــــوانگی و عــــاقلی

یک آن شد این عاشق شدن،دنیا همان یک لحظه بود

آن دم کـــــه چـــــشمانت مــــرا،از عمق چشمانم ربود

وقــــتی که من عـــاشق شدم،شیطان به نامم سجده کرد

آدم زمــــینی تــــر شــــد و، عـــــالم بـــه آدم سجده کرد

مــــــــــــن بـــودم و چــــشمان تـــو،نــــه آتشی و نــه گلی

چـــــــیزی نـــــــــمی دانم از ایـــــــن،دیـــــوانگی و عــاقلی

افشین یداللهی