ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ ﻛﺘﻤﺎﻥ،

ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ ﻛﺘﻤﺎﻥ،
ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺳﺎﻳﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ، ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣّﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﺑﺎ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻗﻠﺒﻰ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻋﻤﻞ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻛﺘﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻰ ﮔﻴﺮﺩ. ﺗﻮﺑﻪ ﻯ ﻛﺴﻰ ﻛﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﻀﺎ ﻛﻨﺪ. ﺗﻮﺑﻪ ﻛﺴﻰ ﻛﻪ ﻣﺎﻝ ﻣﺮﺩم ﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﻛﺮﺩﻩ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺰ ﻛﺴﻰ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻛﺘﻤﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ، ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻋﻠﻢ، ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ ﻧﺴﻞ ﻫﺎ، ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻛﺮﺩﻩ، ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﺗﺒﻴﻴﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﻮﺋﻰ ﺁﻧﻬﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺍﻥّ ﻋﻠﻴﻚ ﻟﻌﻨﺘﻰ ( ﺹ، 78.) ﻟﻌﻨﺖ ﻣﻦ ﺑﺮ ﺗﻮ. ﻭ ﺩﺭ ﺁﻳﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﻰ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻟﻌﻨﺔ ﺍﻟﻠَّﻪ... ﭘﺲ ﻛﺘﻤﺎﻥ ﻛﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ، ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﺩﻳﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

1- ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﻣﻜﺎﻥ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻄﺎﻛﺎﺭﺍﻥ، ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻠﻌﻨﻬﻢ ﺍﻟﻠّﻪ... ﺍﻟﺎّ ﺍﻟّﺬﻳﻦ ﺗﺎﺑﻮﺍ

2- ﻛﺘﻤﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺩﻳﻨﻰ، ﻓﺴﺎﺩ ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻛﻨﻨﺪﻩ، ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺑﻮﺍ ﻭﺍﺻﻠﺤﻮﺍ

3- ﺗﻮﺑﻪ ﻯ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ، ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﻮﺑﻪ ﻯ ﻛﺘﻤﺎﻥ، ﺑﻴﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺑﻮﺍ... ﻭﺑﻴّﻨﻮﺍ

4- ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭﺗﻮﺑﻴﺦ، ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺎﻣﻞ ﺣﺎﻝ ﻛﺘﻤﺎﻥ ﻛﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺷﺪ، ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﻛﻠﻤﺎﺕ ﺍَﻧَﺎ ﻭ ﺗﻮّﺍﺏ ﻭ ﺭﺣﻴﻢ ﺑﻜﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ: ﻣﻦ ﺧﻮﺩم ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻰ ﻣﺨﺼﻮﺻﻢ، ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﻰ ﮔﺮﺩم. ﻳﻠﻌﻨﻬﻢ ﺍﻟﻠَّﻪ... ﺍﻧَﺎ ﺍﻟﺘﻮّﺍﺏ ﺍﻟﺮّﺣﻴﻢ

5- ﺗﻬﺪﻳﺪ ﮔﻨﻬﻜﺎﺭ ﻭ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﻧﻴﻜﻮﻛﺎﺭ، ﺩﻭ ﺭﻛﻦ ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻓﺮﺩ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﻳﻠﻌﻨﻬﻢ ﺍﻟﻠّﻪ... ﺍﻧَﺎ ﺍﻟﺘﻮّﺍﺏ ﺍﻟﺮّﺣﻴﻢ

6- ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻟﻄﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻛﻨﻨﺪﮔﺎﻥ، ﺩﺍﺋﻤﻰ، ﻗﻄﻌﻰ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﺗﻮﺏ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻭ ﺍﻧَﺎ ﺍﻟﺘﻮّﺍﺏ ﺍﻟﺮّﺣﻴﻢ