تاملی بر خانواده تیبو

خانواده تیبو نوشته روژه مارتن دوگار تجربه‌ای است از یک زندگی حاصلخیز در دریای پرتستان و جوانی. آنچه در این رُمان دوست‌داشتنی روی می‌دهد فقط دوستیِ میانِ ژاک و دنیل، که بیشتر شبیه «دودسکادن» کوروساوا است، نیست بلکه تاریخی دراماتیک از زیستن در جامعه‌ای کوچک به نام خانواده است که هویت اصلی خود را در غرب از دست داده و خواندن آن شبیه به داستان‌های « هزار و یک شب» شده. خوانندگان جوامع غربی لذتی از وجود دین در این جامعه نخواهند برد و ما به عنوان خواننده اگر دین را فُرمی برای رسیدن به آرمان‌های اجتماعی بنامیم، این مهم هرگز برای خواننده غربی روی نخواهد داد. مسئله اصلی این نیست که خواننده غربی چگونه می‌خواند یا چگونه از مطالعه رُمان لذت می‌برد؛ مسئله دقیقا این است که داستان با منِ خواننده چکار می‌کند. ثبت این وقایع که همواره با نقدهایی بر جامعه و عملکرد سیاسیِ حکومت‌ها همراه شده را در «کلیدر» دولت‌آبادی هم می‌خوانیم اما نکته‌ای که باعث تمیز میانِ دو اثر شده، وجود گرایش به دین و نوعِ برخورد با نقدِ سیاسی و وضعیت موجود است. در «خانواده تیبو» ما عشقی می‌بینیم که حاصل از نژندی‌های روانیِ دو ناقدِ وضعیت است و در «کلیدر» دولت‌آبادی عشقِ موجود حاصل نقدِ آداب و رسوم در ایالات و اقشار مختلف است. رُمانِ دوگار قبل از اهمیتِ تاریخی‌اش به ایجادِ زمان در برابر آرماگدون و یهودیت برخاسته. البته ما نقطه مقابل هر دو این آثار را با نامِ «در جست‌وجوی زمان از دست رفته» پروست می‌شناسیم که اتفاقا مسئله‌اش آرماگدون بوده و...
برای مطالعه متن کامل از لینک زیر استفاده کنید.
https://longtake.ir/?p=24267
دیدگاه ها (۰)

مراقب تفکرات انجمن حجتیه در بدنه انقلابی ها باشیم

نقد فیلم «آنتیک» به بهانه‌ی اکران آنلاین

امنیت ادراکی؛ میدان پنهان نبرد ایران و آمریکا✍ سید علیرضا آل...

نقد فیلم «لباس شخصی» به بهانه‌ی اکران آنلاین

پایانِ نقاب✍ سید علیرضا آل‌داود موسی غنی‌نژاد عنصرِ لیبرالِ ...

باوا بچه #مذهبی #انقلابی هایکم مطالعه تون رو راجبه اتفاقات ص...

پیکره سازی از کودتا با توهمات

‌🔰وفاق برای صاحبان قدرت، بلاتکلیفی برای مردم! || پزشکیان و ق...

⭕️ کاسه برنج در دست خودمان؛ درسی که از چین باید یاد بگیریم🔹ب...

به مناسبت سالگرد طوفان الاقصی!

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط