بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت سوم : باید انسان را در بیان و تعریف آفریدگارش بشناسیم :
إِنَّ الْإِنْسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا - به راستى كه انسان سخت آزمند و بى‏ تاب خلق شده است.(19)
إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا - چون شرّی به او رسد عجز و لابه كند.(20)
وَإِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعًا - و چون خيرى به او رسد بخل ورزد.(21)
إِلَّا الْمُصَلِّينَ - غير از نمازگزاران وصل شدگان.(22)
الَّذِينَ هُمْ عَلَى صَلَاتِهِمْ دَائِمُونَ - همان كسانى كه بر نمازشان اتصال‌ شان پايدارى مى‌كنند.(23)(سوره معارج آیه 19 تا 23)
آدمی به خودی خود، نه تنها بسیار ضعیف است، بلکه بسیار کم‌ظرفیت، بی‌جنبه و البته آزمند و حریص می‌ باشد. تا با اندک مشکلی مواجه می‌ شود، داد و فغانش بالا می‌گیرد، و تا چیزی به دستش آید، هم نسبت به استفادۀ بهینۀ خود بُخل می‌ ورزد و هم نسبت به دیگران!
انسان نیرویش را از بیرون می‌گیرد، لذا ظرفیت آدمی، به تناسب منبعی که به آن متصل شده افزایش یا کاهش می یابد؛ و از آنجا که هر چیزی چون خودش مخلوق، محدود، ضعیف و فقیر است،فقط اتصالش به خالق غنی و حمید است که او را قوی می سازد؛ پس، انسان کم ظرفیت و آزمند است، مگر آنان که به رحمت واسعۀ او متصل می‌ شوند و ستون این اتصال و عالی‌ ترین شکل آن، با نماز برقرار می‌ گردد؛ و البته این اتصال باید تداوم داشته باشد، و قطع و وصل نگردد.