باران امید...

در سنی که باید شانه‌هایمان را زیر بارِ شوق می‌گذاشتیم و بارانِ امید را مثل رختِ نو بر تنِ روز آویزان می‌کردیم، کتف‌هایمان از حملِ روزمرگی خم شد و آفتاب، پشتِ غبارِ بی‌انگیزگی گم شد.