بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ بِٱللَّهِ وَرُسُلِهِۦ وَلَمْ يُفَرِّقُوا۟ بَيْنَ أَحَدٍۢ مِّنْهُمْ أُو۟لَـٰٓئِكَ سَوْفَ يُؤْتِيهِمْ أُجُورَهُمْ - آنان که به خدا و همه‌ رسولانش ایمان دارند و بین هیچ کدامشان فرقی نمی‌ گذارند، بزودی پاداششان را دریافت کنند.(سوره نساء بخشی از آیه 152)
ایمان داشتن به همه پیامبران خدا ، سخنِ قرآن است و از شرایط مؤمن بودن همین است. و این هشداری است که نه در یکجا که در چندین جای قرآن به صراحت تکرار شده است. چنین ایمانی یک ایمان تام و تمام است. خودخواهانه و انحصاری نیست ، جهان شمول است و همه‌ قلمروهای وجودت را در بر‌می‌گیرد.
ای دوست ، تمام پیامبران بزرگی که در قرآن یاد شده‌اند ، وجهی از روحِ الهی خود تواَند. غریبه نیستند ، آشنایند. همگی در وجود تو نمایندگی دارند. هر یک از آن بزرگان ، لایه‌ای از حیات و آگاهی را در وجودِ لایه لایه‌ات ، تحت حمایت خویش دارد. بی‌توجهی به آنها ، بی‌ توجهی به خود است. نامهربانی با آنها ، نامهربانی به خود است.
گفته‌ها و ماجراهای آنان ، اتفاقات باطنی و ظاهری خود توست. روح ذو وجوه الهی‌ات را دریاب و پیامبران وجودت را محترم بدار. آنها همگی در وحدت‌اند ، با هم‌اند ، هماهنگ‌ اند ، پس سزاوار است تو نیز راه وحدت در پیش گیری ، اگر اهل ایمانی و خواهان نجات! بدان که تفرقه و تفارق و منم زدن ، کار ذهن تاریک اندیش است و کار سینه‌ جهان شمول نیست.