ﺑﯿﺪاد رﻓﺖ ﻻﻟﻪ ﺑﺮ ﺑﺎد رﻓﺘﻪ را

ﺑﯿﺪاد رﻓﺖ ﻻﻟﻪ ﺑﺮ ﺑﺎد رﻓﺘﻪ را
ﯾﺎ رب ﺧﺰان ﭼﻪ ﺑﻮد ﺑﻬﺎر ﺷﮑﻔﺘﻪ را

ﻫﺮ ﻻﻟﻪ ای ﮐﻪ از دل اﯾﻦ ﺧﺎﮐﺪان دﻣﯿﺪ
ﻧﻮ ﮐﺮد داغ ﻣﺎﺗﻢ ﯾﺎران رﻓﺘﻪ را

ﺟﺰ در ﺻﻔﺎی اﺷﮏ دﻟﻢ وا ﻧﻤﯽ ﺷﻮد
ﺑﺎران ﺑﻪ داﻣﻦ اﺳﺖ ﻫﻮای ﮔﺮﻓﺘﻪ را

وای ای ﻣﻪ دو ﻫﻔﺘﻪ ﭼﻪ ﺟﺎی ﻣﺤﺎق ﺑﻮد
آﺧﺮ ﻣﺤﺎق ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺎه دو ﻫﻔﺘﻪ را

ﺑﺮﺧﯿﺰ ﻻﻟﻪ ﺑﻨﺪ ﮔﻠﻮﺑﻨﺪ ﺧﻮد ﺑﺘﺎب
آورده ام ﺑﻪ دﯾﺪه ﮔﻬﺮﻫﺎی ﺳﻔﺘﻪ را

ای ﮐﺎش ﻧﺎﻟﻪ ﻫﺎی ﭼﻮ ﻣﻦ ﺑﻠﺒﻠﯽ ﺣﺰﯾﻦ
ﺑﯿﺪار ﮐﺮدی آن ﮔﻞ در ﺧﺎک ﺧﻔﺘﻪ را

ﮔﺮ ﺳﻮزد اﺳﺘﺨﻮان ﺟﻮاﻧﺎن ﺷﮕﻔﺖ
ﻧﯿﺴﺖ
ﺗﺐ ﻣﻮم ﺳﺎزد آﻫﻦ و ﭘﻮﻻد ﺗﻔﺘﻪ را

ﯾﺎرب ﭼﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﮐﺪان در اﺳﺖ
ﮐﺲ ﻧﯿﺴﺖ واﻗﻒ اﯾﻨﻬﻤﻪ راز ﻧﻬﻔﺘﻪ را

راه ﻋﺪم ﻧﺮﻓﺖ ﮐﺲ از رﻫﺮوان ﺧﺎک
ﭼﻮن رﻓﺖ ﺧﻮاﻫﯽ اﯾﻨﻬﻤﻪ راه ﻧﺮﻓﺘﻪ را

ﻟﺐ دوﺧﺖ ﻫﺮ ﮐﺮا ﮐﻪ ﺑﺪو راز ﮔﻔﺖ دﻫﺮ
ﺗﺎ ﺑﺎز ﻧﺸﻨﻮد ز ﮐﺲ اﯾﻦ راز ﮔﻔﺘﻪ را

ﻟﻌﻠﯽ ﻧﺴﻔﺖ ﮐﻠﮏ در اﻓﺸﺎن ﺷﻬﺮﯾﺎر
در رﺷﺘﻪ ﭼﻮن ﮐﺸﻢ در و ﻟﻌﻞ ﻧﺴﻔﺘﻪ را

#شهریار