از ﺗﻮ ﺑﮕﺬﺷﺘﻢ و ﺑﮕﺬاﺷﺘﻤﺖ ﺑﺎ دﮔﺮان رﻓﺘﻢ از ﮐﻮی ﺗﻮ ﻟﯿﮑﻦ ﻋﻘﺐ

از ﺗﻮ ﺑﮕﺬﺷﺘﻢ و ﺑﮕﺬاﺷﺘﻤﺖ ﺑﺎ دﮔﺮان رﻓﺘﻢ از ﮐﻮی ﺗﻮ ﻟﯿﮑﻦ ﻋﻘﺐ ﺳﺮﻧﮕﺮان

ﻣﺎ ﮔﺬﺷﺘﯿﻢ و ﮔﺬﺷﺖ آﻧﭽﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﺎ ﮐﺮدی ﺗﻮ ﺑﻤﺎن و دﮔﺮان وای ﺑﻪ ﺣﺎل دﮔﺮان

رﻓﺘﻪ ﭼﻮن ﻣﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﺎﻗﻢ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻢ ﻧﺪﻫﻨﺪ ﻫﺮ ﭼﻪ آﻓﺎق ﺑﺠﻮﯾﻨﺪ ﮐﺮان ﺗﺎ ﺑﻪ ﮐﺮان

ﻣﯿﺮوم ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺒﻨﻈﺮی ﺑﺎزرﺳﻢ ﻣﺤﺮم ﻣﺎ ﻧﺒﻮد دﯾﺪه‌ی ﮐﻮﺗﻪ ﻧﻈﺮان

دل ﭼﻮن آﯾﻨﻪ‌ی اﻫﻞ ﺻﻔﺎ ﻣﯽ‌ﺷﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ز ﺧﻮد ﺑﯽ‌ﺧﺒﺮﻧﺪ اﯾﻦ ز ﺧﺪا ﺑﯿﺨﺒﺮان

دل ﻣﻦ دار ﮐﻪ در زﻟﻒ ﺷﮑﻦ در ﺷﮑﻨﺖ ﯾﺎدﮔﺎرﯾﺴﺖ ز ﺳﺮ ﺣﻠﻘﻪ‌ی ﺷﻮرﯾﺪه ﺳﺮان

ﮔﻞ اﯾﻦ ﺑﺎغ ﺑﺠﺰ ﺣﺴﺮت و داﻏﻢ ﻧﻔﺰود ﻻﻟﻪ روﯾﺎ ﺗﻮ ﺑﺒﺨﺸﺎی ﺑﻪ ﺧﻮﻧﯿﻦ ﺟﮕﺮان

ره ﺑﯿﺪاد ﮔﺮان ﺑﺨﺖ ﻣﻦ آﻣﻮﺧﺖ ﺗﺮا ورﻧﻪ داﻧﻢ ﺗﻮ ﮐﺠﺎ و ره ﺑﯿﺪاد ﮔﺮان

ﺳﻬﻞ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﻪ ﺑﮕﺬاﺷﺘﻦ و ﺑﮕﺬﺷﺘﻦ ﮐﺎﯾﻦ ﺑﻮد ﻋﺎﻗﺒﺖ ﮐﺎر ﺟﻬﺎن ﮔﺬران

ﺷﻬﺮﯾﺎرا ﻏﻢ آوارﮔﯽ و درﺑﺪری . ﺷﻮرﻫﺎ در دﻟﻢ اﻧﮕﯿﺨﺘﻪ ﭼﻮن ﻧﻮﺳﻔﺮان