اینکه غلط هایم سر به فلک کشیده و توبه می کنم بماند!

اینکه غلط هایم سر به فلک کشیده و توبه می کنم بماند!

تو غفوری.

بگذارمش به حساب غفران تو ؟

اینکه دلم بهانه ات را می گیرد بماند !

تو رئوفی.

بگذارمش به حساب رأفتت؟

اینکه دلم تنهاست و کمک می خواهد را هم می گذارم به حساب نصرتت.

و تو همه ی اینها را بگذار به حساب آدم بودن من.

از اول رمضان من مهمان تو شده ام و یک بغض فروخفته مهمان گلوی من .

چرا این بغض نمی شکند راحتم کند؟

بعد از افطار گلویم سنگین است روحم سبک ، این جمع نقیضین را کجای دلم بگذارم . یک محال ممکن شده را !

این دل...

واااااااااااای...

 چرا هیچ کلمه ای نمی تواند اشک را بنویسد و بغض را ، فریاد را بنویسد و آه را ؟

تو خودت بگو من با این خودم چه کنم که بیرونش دل میبرد داخلش زهله ؟

این را هم بگذارم به حساب غفرانت؟؟؟

ایها الناس!!!!

من دلم را چهار قفله  کرده بودم  . محله ی ما که دزد نداشت ! پس این  دل مرا که دزدیده ؟چگونه دزدیده؟

یکی برایم پیدایش کند مژدگانی بگیرد .

اصلا دلی که عشق نداشته باشد همان بهتر که گم شود!

خدای من !

من فقط یک نگاه از تو می خواهم ، انتظار زیادی که نیست ؟ هست ؟

قرار ما این نبود که دل من گم شود و تو به روی خودت نیاوری !

بیا دلم را پیدا کن ! من که بدون دل ، من نیستم!

بیا دلم را پیدا کن و کنارش بمان ، مراقبش باش .

تو باشی بی دل می شوم ولی با بی دلی ام عشق می کنم .

فقط تو باش!

همین برایم کافیست ! که دلم را ندزدند ! که تو باشی