عاشقانه

زِ بویت می رود جان در پی جان
شوم   دیوانه   و  سر  در  گریبان
کشانم خود به دشتِ  شوره زاری
پریشان خاطر  و زار  و غزلخوان
صفِ  آلاله ها   با  کوهی  از  غم
بگیرد راه جان ، هر سو  هراسان
شود  طوفان   به   دریای  درونم
هزاران  شعله  می بارد چو باران
بسوزم   در  میانِ    آتش  و خون
به آنی می شوم   کوهی  فروزان
امان   از  دوری   و  داغِ  جدائی
کجائی  بی توأم  زار و  پریشان؟
شبی   با  یادِ   تو   آخر  بمیرم
تنِ  زحمی   رها کردی به میدان
اگر   روزی   بمیرم   از  غمِ  تو
نمی جویم مگر گم گشته دامان
همی دانم که عشق و دوری از تو
کُند پیرم   به  وقتِ  گلعزاران