دانشگاه مرگ پارت نهم

اروم،سرد و بی نشونه از زره ای تغییر گفت:《من چیزی رو دیدم که تو ندیدی..اون باید میمرد تا الان همه زنده باشن 》
کبوندمش به دیوار :《د لعنتی زر بزن ببینم چرا باید یه انسان بی گناه رو به کشتن می‌دادیم؟》
《وقتی بالا سرش بودم تا زخمش رو درمان کنن ،زخم به طرز عجیبی محو شد ،ولی صورت هیولا روی پاش ..دقیقا جای زخم نقش بست ،بعدش یهو نشست رو تخت چشم هاش سفید شد و خون از چشم هاش اومد رگ های صورتش کبود شدن و شروع کرد راه رفتن هیولا اون رو زخمی کرده بود و تونسته بود کنترل مغزش رو به دست بگیره ..اون قربانی شده بود..کاری ازمون برنمی‌آمد، اگر ما اون رو اینجا نگه می‌داشتیم هیولا میومد پیدامون میکرد و بعد کار همه تکون بود جونگ کوک 》
وقتی حرف هاش رو شنیدم دستم بی رمق شد یقه اش رو ول کردم و رفتم عقب ،هرلحظه امکان داره بمیریم حتی اگر ازش فرار کنیم اگر زخمی بشیم ،کارمون رو تموم میکنه اون وقت فقط برای خودمون خطر نداره، برای همه خطر داره
دوباره صحنه ی مرگ پسرک اومد جلوی چشمم و حس کارم معده آن داره پس میزنه جلوی دهنم رو گرفتم و دوییدم سمت دستشویی سالن و تمام چیزی که تو معده ام بود رو بالا اوردم
میم سک وارد دستشویی شد خسته تر از من دستش رو گذاشت رو کمرم و گفت:《همه چی درست میشه..آروم باش》
حالت تهوع گرفتم و دوباره بالا اوردم ،مین سو کمرم رو ماساژ میداد
بعد از تموم شدن کارم صورتم رو شستم و برگشتم سمت مین سو ،چشم هاش قرمز بود قرمزی چشم هاش با سبزی مردمکش تضاد داره لب هاش خشک شدن ولی قشنگن:《من خوبم مین سو ..ن..》
بدون حرفی رو پنجه ی پاش وایساد و بغلم کرد خیلی ازم کوتاه تر بود بغلی بدون حرف ولی پر از معنا پر از آرامش مجبور بودم خم شم تا خفه نشم انگار سه بار دیگه بهم تلنگر خورده دستام رو با احتیاط گذاشتم رو کمرش و بغلش کردم ،شروع کردم گریه کردم نه فقط واسه الان واسه ی تمام عمرم ،رفتن مادرم، اومدن به رشته ای که دوست ندارم بخونم ،از دست دادن دوستم، و حالا ریدن تو رهبری گروه:)
عین یه پسر بچه گریه میکردم
مین سو سرم رو نوازش میکرد و سعی نیمکرد آرومم کنه فقط میخواست کنارم باشه راستش خودمم همین رو میخواستم
وقتی اروم شدم ازش جدا شدم چونه ام میلرزید:《ببخ..شید ...نمیخواستم بهت ‌‌...دست بزنم ..من》
《نیاز یه عذز خواهی نیست ...من خودم خواستم آرومت کنم ..حالا بیا بیرون باید همه چیز رو اروم کنی》
سرتکون دادم و سر صورتم رو خشک کردم ،چشام هنوز قرمزی خودش رو حفظ کرده بود،نشان دهنده ی چیزی یود که بهش فکر میکردم =چند باز دیگه باید اینارو ببینم ؟یا چطوری ؟
با مین سو میرم بیرون،دانشجو ها به شدت ترسیدن و با دعوای متو جونگ هیونم این وضع بدتر شده دانشجو هتی پزشکی ماتشون برده و بهم نگاه میکنن هزاران چشم بهمون نگاه میکنن
تعظیم میکنم و میکنم:《بابت نا آرامی پیش اومده معذرت میخوام،دچار شک شدم و کنترل خودم رو از دست دادم..من صحنه ی بدی رو دیدم و عمیقا شکستم ..از اتفاقی که افتاد شرمنده ام و باید بگم خب..خودتون احتمالا فهمیدین..اون هیولا هرکسی رو که زخمی کنه عملا جونش رو گرفته پس سعی کنید سالم بمونید 》
میرم پیش برادرم به دیوار تکیه داده آشفته و سرد مثل همیشه البته اون همیشه مرتبه الان..خیلی بهم ریخته چه ظاهری چه روحی
وقتی میرم جلوش سرش رو میندازه پایین و عینکش رو در میاره موهای کوتاهش ریخته رو پیشونیش :《متاسفم هیونگ》
《هیونگ؟》
《یادت رفته جونگکوک ؟تو دو دقیقه ازم بزرگ تری ..و بابت رفتارم معذرت میخوام ..من》
بغلش میکنم ما مثل زمین و آسمونیم هر کاری کننن نمیتونن مارو جدا کنن
《نیازی به عذرخواهی نیست کار عاقلانه ای کردی ...از الان به یعد هیونگ مراقبته 》
《ممنونم جونگ کوک》
وقتی ازش جدا میشم سریع بحث رو عوض میکنم نباید بیشتر از ین درموردش حرف بزنیم:《 زود باش برای ناهار دست به کار شو 》
《درستش میکنم》
جونگ هیون رد میشه و مین سو نشسته رومیز غذا خوری ..نمیدونم از کجا ولی یه کش پیدا کرده و سعی داره موهاش رو ببنده ولی انگار اصلا این کار رو بلد نیست خنده ای میکنم و میرم سمتش جلوش وایمیستم و دستام رو میذارم دو طرف باسنش و خم میشم تو صورتش تعجب میکنه و چشم هاش مثل یچه ها بزرگ میشن:امان از این چشم ها
《بلد نیستی موهات رو ببندی ؟》
《چ..چرا بلدم..از دستم سر میخوره 》
کمی سرم رو تکون دادم و بیشتر تو چشم هاش فرو رفتم
《پس من برات میبندم 》