چرا  کردی  دلم   ویرانه  اِمشَب؟

چرا  کردی  دلم   ویرانه  اِمشَب؟
زِ دستِ   کُشته ی  مَستِ  نِگاهَت
نمی نوشی  می از پیمانه   اِمشَب
به  پایَت  ماندَم  و نامانده  رَفتی
چرا جوئی می از بیگانه اِمشَب؟
دِلَم    پیشِ     تو   و  با  دیگرانی
نخواندی  قِصّه و  اَفسانه  اِمشَب
نشانِ  عِشق   تو  بَر  سینه  دارَم
شُدَم  میخوارِ این  میخانه اِمشَب
سَحَر  شُد  دِل  نَدادی  سوی دِلبَر
توئی جان  و مَنَم  دیوانه  اِمشَب